Πώς αισθάνεσαι όταν επιστρέφεις στο όριο μετά από έναν τραυματισμό; Ο Marc Marquez παρέχει πληροφορίες και εξηγεί γιατί πρέπει να επαναπροσδιορίσει το «100 τοις εκατό»
Στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, οι άνθρωποι συχνά μιλούν για την ταχύτητα, την τεχνική και το ταλέντο, αλλά σπάνια τόσο ανοιχτά για την ψυχολογική διάσταση όσο ο Marc Marquez. Ο Ισπανός έχει υποστεί μια άνευ προηγουμένου σειρά τραυματισμών τα τελευταία χρόνια, επαναπροσδιορίζοντας τόσο τα σωματικά όσο και τα ψυχικά του όρια.
Στο ισπανικό podcast «Imagin and Tengo un Plan», μιλάει για μια συζήτηση με τον θρύλο του ποδοσφαίρου Carlos Puyol που του έχει μείνει για πολύ καιρό. Ο Πουγιόλ του εξήγησε την αρχή του «100%» μετά από τραυματισμούς.”
Όταν είσαι νέος αθλητής, φτάνεις πάντα στο όριο, αλλά με κάθε τραυματισμό, αυτό το μέγιστο μειώνεται μόνιμα. Ο Μάρκες συμφωνεί σαφώς με αυτή την εκτίμηση: «Αυτό που λέει ο Κάρλος είναι απολύτως σωστό». Παράλληλα, ο 33χρονος ξεκαθαρίζει πόσο δύσκολο είναι να φτάσει κανείς το 100% στον μηχανοκίνητο αθλητισμό.
Στην αναζήτηση του νέου 100 τοις εκατό
Ιδιαίτερα μετά από έναν τραυματισμό, ο Marquez βρίσκει σχεδόν αδύνατο να μετρήσει τη δική του μέγιστη απόδοση. “Μία από τις ερωτήσεις που μου κάνουν οι δημοσιογράφοι είναι: Θα επιστρέψεις στο 100%; Και η απάντησή μου είναι: Δεν ξέρω καν ποιο είναι το 100 τοις εκατό μου”, λέει. Κάθε τραυματισμός αφήνει το σημάδι του, άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο.
«Ίσως πέσει κατά τρία τοις εκατό, κατά δέκα ή κατά είκοσι τοις εκατό, αλλά πέφτει», παραδέχεται ο Μάρκες. Μόνο μήνες αργότερα είναι δυνατόν να εκτιμήσεις πού πραγματικά βρίσκεσαι.
Πάντως, αυτή η αβεβαιότητα είναι μόνο ένα μέρος της πρόκλησης. Είναι πολύ πιο δύσκολο να αντιμετωπίσεις ψυχολογικά ορισμένα τμήματα ή ολόκληρες πίστες αγώνων. Οι αναμνήσεις – θετικές και αρνητικές – επηρεάζουν την οδηγική εμπειρία.
Οι αναμνήσεις παίζουν επίσης ρόλο
Τα σημεία μεγάλης επιτυχίας χαρακτηρίζονται από «καλή ενέργεια», ενώ άλλες διαδρομές μπορεί να προκαλέσουν ένα αισθητό εσωτερικό μπλοκάρισμα. Ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τον ίδιο τον Marquez είναι η περίφημη στροφή 3 στη Jerez, μέρος του Circuito de Jerez.
Εκεί ο εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής υπέστη τη βαρυσήμαντη σύγκρουσή του το 2020, η οποία ξεκίνησε μια μακρά περίοδο ταλαιπωρίας. Παρ’ όλα αυτά, περιγράφει τη σχέση του με την πίστα με εκπληκτικά νηφάλιους όρους: ούτε σαφώς θετική ούτε σαφώς αρνητική. «Έχω πολύ καλές αναμνήσεις από εκεί και μόνο μία κακή», εξηγεί.”
Παρά ταύτα, οι λεπτομέρειες δείχνουν πόσο βαθιά τον επηρεάζουν τέτοιες εμπειρίες. Στην πρώτη προπόνηση, εξακολουθεί να δυσκολεύεται να περάσει αυτό το τμήμα με πλήρη αυτοπεποίθηση.
¿pbfs||pbb¿«Στην αρχή, μου κοστίζει να περάσω εκεί με αυτοπεποίθηση», παραδέχεται ο Marquez. Αλλά καθώς αυξάνεται ο χρόνος οδήγησης, η συνήθης συγκέντρωση επιστρέφει: «Τότε μπαίνεις ξανά σε κατάσταση συγκέντρωσης και όλα τα άλλα εξαφανίζονται.»
Αυτή ακριβώς η διαδικασία είναι που διακρίνει τους μεγάλους πρωταθλητές από τους καλούς αναβάτες: η ικανότητα να μην καταπιέζουν τον φόβο, αλλά να τον ξεπερνούν ενεργά. Ο Marquez γνωρίζει ότι ακόμη και μια υποψία δισταγμού μπορεί να αποβεί καθοριστική. «Αν φοβάσαι, χάνεις μισό δευτερόλεπτο εκεί», γνωρίζει ο αναβάτης της Ducati.
Οι δηλώσεις του δείχνουν εντυπωσιακά ότι οι κορυφαίες επιδόσεις στον μηχανοκίνητο αθλητισμό υπερβαίνουν κατά πολύ τη φυσική κατάσταση. Πρόκειται για μια συνεχή πράξη εξισορρόπησης μεταξύ του σώματος, του μυαλού και της μνήμης. Και στο τέλος, ίσως η συνειδητοποίηση είναι ότι το «100%» δεν είναι μια σταθερή τιμή, αλλά μάλλον ένας κινούμενος στόχος.
