Vandaag 15 jaar geleden vocht bokslegende Mike Tyson zijn laatste grote gevecht tegen zijn grote rivaal. Een gebeurtenis die Amerika in zijn greep hield – maar die helemaal niet naar Tysons zin verliep.
Het was de laatste grote dans van een icoon – en zijn afscheid. Op 8 juni 2002, vandaag 24 jaar geleden, ging bokslegende Mike Tyson voor de laatste keer op jacht naar de wereldtitel in het zwaargewicht.
Door zijn duel met de toenmalige kampioen Lennox Lewis bezorgde “Iron Mike” zijn sport de tot dan toe grootste gelddag in de geschiedenis – maar faalde uiteindelijk duidelijk in het bereiken van zijn grote doel.
De carrière van Tyson, die ooit als onverslaanbaar gold, was al een tijdje ontspoord toen hij Lewis uitdaagde voor een gevecht. Tyson had twee jaar achter de tralies gezeten wegens verkrachting. Na zijn comeback versterkte zijn oorbeet in het gevecht met Evander Holyfield zijn reputatie als onvoorspelbare schandaalfiguur.
Vijf jaar na het schandaal tegen Holyfield kreeg Tyson tegen Lewis nog een kans om terug te keren naar de zwaargewichttroon die hij in het eerste gevecht tegen „The Real Deal“ had verloren – onder de gebruikelijke grote wereldwijde belangstelling.
Tyson vs. Lewis: Het gevecht voor het gevecht
Het duel tussen de twee boksers begon al lang voor de eigenlijke wedstrijd – vooral dankzij Tyson, die met talrijke verbale aanvallen olie op het vuur gooide. In een interview kondigde de toen 35-jarige aan dat hij zijn tegenstander “het hart uit zijn borstkas zou rukken” en diens kinderen (die Lewis toen nog helemaal niet had) zou willen opeten. Hij zei dat letterlijk: „Ik wil je kinderen opeten.“
Tijdens een persconferentie met de twee boksers op 22 januari 2002 brak er vervolgens een massale vechtpartij uit. Tyson drong door tot bij Lewis en beet daarbij met zijn tanden in het been van zijn tegenstander. De bijter was terug.
Ondanks de grote hype hadden Tyson en Lewis moeite om hun gevecht te organiseren: het vechtsportmekka Las Vegas was voor Tyson na de herhaalde schandalen taboe, omdat de staat Nevada hem de licentie weigerde. In plaats daarvan vond het gevecht plaats in een ander showbizz-bolwerk: in Elvis Presleys geboortestad Memphis.
Duizelingwekkende bedragen bij Tyson-gevecht
Het was het duurste wereldkampioenschapsgevecht in de geschiedenis van het boksen. Het evenement bracht meer dan 100 miljoen dollar in het laatje. Nooit eerder in de geschiedenis van betaaltelevisie leverde een uitzending meer geld op. Ook de twee tegenstanders werden vorstelijk beloond – beiden zouden ongeveer 30 miljoen dollar aan gage hebben ontvangen. Naast de gegarandeerde 17,5 miljoen dollar per persoon kwam de rest uit procentuele deelname in de opbrengsten van tv-rechten en kaartverkoop.
Voor de destijds zwaar in de schulden zittende Tyson was de hoge vergoeding van 2002 van levensbelang. Tyson gold destijds als de koning van de geldverspilling en gaf volgens Der Spiegel maar liefst 115 miljoen dollar uit in twee jaar, bij “slechts” 112 miljoen dollar aan inkomsten. Bovendien was hij de televisiezender 13 miljoen dollar verschuldigd. Hij was dus meer dan afhankelijk van het gigantische honorarium.
Trump en talrijke andere beroemdheden aanwezig
Onder het toeziend oog van 15.000 opgewonden toeschouwers, waaronder beroemdheden als Muhammad Ali, Donald Trump en de Hollywoodsterren Samuel L. Jackson en Denzel Washington, vond uiteindelijk het laatste grote Tyson-spektakel met sportieve waarde plaats. Maar alleen in de eerste ronde kon Tyson nog verbergen dat hij zijn hoogtepunt al voorbij was.
Onder verscherpte veiligheidsmaatregelen beleefde Tyson daar zijn beste momenten. Met korte linkse en rechtse hoeken raakte hij zijn tegenstander keer op keer, voordat in de volgende ronde bleek wie de echte baas in de ring zou zijn. Lewis hield Tyson slim op afstand en scoorde steeds gevoeliger treffers.
Tyson-nederlaag in het laatste grote gevecht
De snelheid en explosiviteit die Tyson ooit kenmerkten, raakten steeds meer verloren, wat zijn tegenstander – een jaar ouder, maar sportief duidelijk in betere conditie – genadeloos wist uit te buiten. In de loop van het gevecht incasseerde Tyson steeds hardere klappen – de nederlaag was een kwestie van tijd.
Met een knallende linkse hoek luidde Lewis het einde van het duel in. Tyson zakte door zijn knieën en werd geteld. Even later herstelde de voormalige topvechter zich niet meer en werd hij met een knallende rechtse op de mat geslagen. De mythe Tyson was definitief ten einde.
Zwaar bloedend en zwaar gehavend sprak Tyson na het gevecht lovende woorden over zijn tegenstander en zei: „Ik heb het grootste respect voor Lennox Lewis en buig voor hem. Hij is een buitengewoon goede bokser.“
Lewis en Tyson in de „Boxing Hall of Fame“
Met de overwinning op Tyson versterkte Lewis zijn reputatie als topzwaargewicht van zijn tijd – hoewel zijn carrière kort daarna ten einde kwam: na een laatste grote overwinning tegen de jonge Vitali Klitschko stopte de Brit in 2003.
Tyson stapte na de nederlaag nog drie keer de ring in voor officiële gevechten – het waren allemaal gevechten die historisch gezien in de vergetelheid raakten. Na nog twee knock-outnederlagen tegen Danny Williams uit Engeland en de Ier Danny McBride – van veel lager kaliber dan Lewis – trok Tyson zich in 2005 terug.
Tyson, die nu 59 jaar oud is, is echter tot op de dag van vandaag een attractie gebleven: na zijn commercieel zeer succesvolle showgevechten tegen Roy Jones en Jake Paul volgt dit najaar nog een gevecht tegen Floyd Mayweather.
Zowel Lewis als Tyson zijn opgenomen in de „Boxing Hall of Fame“. Vreemd genoeg zijn de voormalige rivalen inmiddels bevriend.
