Ο Μίχαελ Σουμάχερ κατέκτησε πέντε παγκόσμια πρωταθλήματα με τη Ferrari, αλλά ο Πιέρο Φερράρι θεωρεί ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά του είναι κάτι που ξεπερνά κατά πολύ τις επιτυχίες
Συχνά λέγεται ότι ο Μίχαελ Σουμάχερ έφερε τη Φεράρι ξανά στην πορεία της επιτυχίας τη δεκαετία του 1990. Εξίσου συχνά λέγεται ότι ένας άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο. Ωστόσο, 30 χρόνια μετά την πρώτη νίκη του Σουμάχερ με τη Φεράρι στην έδρα της, στη Μόντσα, ο Πιέρο Φεράρι δήλωσε: «Είναι αλήθεια. Την εποχή του Μίχαελ, ο τρόπος εργασίας μας άλλαξε ριζικά.»
Ως γιος του ιδρυτή της Ferrari, Ένζο Φερράρι, ο Πιέρο Φερράρι παρακολούθησε από κοντά την αναγέννηση της παραδοσιακής ιταλικής μάρκας υπό την ηγεσία του επικεφαλής της ομάδας Ζαν Τοντ. Κατά τη γνώμη του, όμως, ο Σουμάχερ άφησε το πιο σημαντικό αποτύπωμα στο Μαρανέλο.
Διότι, μέχρι να έρθει ο Σουμάχερ, «η ανάπτυξη του αυτοκινήτου βασιζόταν κυρίως στην αίσθηση του οδηγού, στα σχόλιά του και στα τεχνικά δεδομένα που συλλέγονταν στην πίστα», είπε ο Πιέρο Φερράρι.
Τι έκανε διαφορετικά ο Μίχαελ Σούμαχερ
«Ο Μίχαελ πήγε ένα βήμα παραπέρα: άρχισε να αναλύει εντατικά τι έκανε ο ίδιος μέσα στο αυτοκίνητο. Θυμάμαι ότι έπαιρνε τα δεδομένα τηλεμετρίας στο σπίτι του για να εξετάσει κάθε λεπτομέρεια της οδήγησής του. Ήθελε να καταλάβει πού μπορούσε να βελτιωθεί και σε ποια σημεία της πίστας μπορούσε να κάνει τη διαφορά.»
Αυτή η εξαιρετικά μεθοδική και βασισμένη σε δεδομένα προσέγγιση είχε βαθιά επίδραση στην εργασιακή κουλτούρα της Ferrari – μέχρι και σήμερα: «Ορισμένες πρακτικές μέσα στην ομάδα αντανακλούν αυτή την προσέγγιση μέχρι και σήμερα», δήλωσε ο Πιέρο Φερράρι.
Γιατί η «βασική αρχή» του Σουμάχερ ισχύει ακόμα και σήμερα
Ωστόσο, 30 χρόνια μετά την πρώτη σεζόν του Σούμαχερ με τα κόκκινα χρώματα, η Φόρμουλα 1 είναι εντελώς διαφορετική. Ο Σούμαχερ, για παράδειγμα, μπορούσε να κάνει πολύ περισσότερες δοκιμές από ό,τι σήμερα ο Λιούις Χάμιλτον και ο Σαρλ Λεκλέρ. Ο Σούμαχερ και η Ferrari ήταν τότε συνήθως καλύτερα προετοιμασμένοι από πολλούς αντιπάλους τους, πριν ακόμη γυρίσει έστω και ένας τροχός το Σαββατοκύριακο του αγώνα. «Η βασική αρχή», σύμφωνα με τον Πιέρο Φερράρι, «παρέμεινε όμως η ίδια».
«Ο Μιχαήλ έδειξε πόσο σημαντικό είναι να εξετάζεις κάθε λεπτομέρεια, να χρησιμοποιείς τα δεδομένα ως εργαλείο και να προετοιμάζεσαι με τη μέγιστη δυνατή προσοχή — ακόμη και εκτός πίστας. Πιστεύω ότι αυτή η ικανότητα να αναλύει κανείς τη δική του δουλειά και να αναζητά συνεχώς ευκαιρίες βελτίωσης είναι μία από τις σημαντικότερες κληρονομιές που άφησε στη Ferrari.»
Το γεγονός είναι: Η ομάδα της Ferrari μετά την εποχή του Σούμαχερ βρισκόταν σε σημαντικά καλύτερη θέση από ό,τι η ομάδα της Ferrari πριν από την εποχή του Σούμαχερ. Ο τίτλος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Οδηγών το 2007 με τον διάδοχο του Σούμαχερ, Κίμι Ράικονεν, καθώς και οι τίτλοι του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Κατασκευαστών το 2007 και το 2008, αμέσως μετά την αποχώρηση του Σούμαχερ, το υπογραμμίζουν αυτό.
Η πρώτη νίκη στην πατρίδα ως καθοριστική στιγμή για τον «Σούμι» και τη Ferrari
Το 1996, ωστόσο, η κατάσταση ήταν διαφορετική: η Ferrari βρισκόταν ως επί το πλείστον πίσω και κατάφερε να σημειώσει μόνο μεμονωμένες επιτυχίες – κυρίως χάρη στον Σούμαχερ και τις «εξαιρετικές ικανότητές» του, όπως ανέφερε ο Πιέρο Φερράρι. «Η νίκη του το 1996 στη Μόντσα αποτελεί ένα τέλειο παράδειγμα: ήταν η επίδοση ενός μεγάλου πρωταθλητή – και μάλιστα σε έναν τόπο που έχει ιδιαίτερη σημασία για τη Ferrari.»
Έτσι, η νίκη στην έδρα της, στο Γκραν Πρι της Ιταλίας, αποτέλεσε καθοριστική στιγμή στη σχέση μεταξύ του Σούμαχερ, της Ferrari και των Tifosi. «Ο Μιχαήλ κατάλαβε τι σήμαινε να οδηγεί για τη Ferrari και ποια σημασία είχε αυτό για τους οπαδούς μας», εξήγησε ο Πιέρο Φερράρι. «Πιστεύω ότι και γι’ αυτό έγινε τόσο σημαντικό μέρος της ιστορίας τους και κατέκτησε μια πολύ ξεχωριστή θέση στις καρδιές τους.»
