Tamara Korpatsch wint haar thuiswedstrijd in Hamburg. De 31-jarige tennisspeelster pakt op het Rothenbaum haar tweede titel op de WTA-Tour en klimt op de wereldranglijst naar ongekende hoogten.
Tamara Korpatsch had niet veel ervaring met overwinningsspeeches op de tennisbaan, maar toch lukte haar na de thuisoverwinning op Rothenbaum een perfecte start. „Moin Hamburg!”, riep ze naar het publiek; de harten van de fans had ze allang veroverd. „Ik ben een beetje nerveus”, gaf Korpatsch toe. Hier, in haar eigen club, een titel winnen, de tweede in haar carrière, „dat betekent ontzettend veel voor me”, zei ze. Dat was niet te missen.
Met 6-3, 6-3 had Korpatsch de finale tegen de Hongaarse Anna Bondar, die zich in Hamburg eveneens thuis voelt, soeverein gewonnen. Bondar stond voor de derde keer op rij in de finale in de Hanzestad, maar Korpatsch kende geen genade: na de titel in Cluj-Napoca in 2023 vierde ze opnieuw een toernooizege – en deze keer, in het bijzijn van haar familie, een die emotioneel nauwelijks intenser had kunnen zijn.
Tennis: Korpatsch nieuwe Duitse nummer één
De in Hamburg geboren speelster, die tijdens de toernooiweek in haar eigen bed sliep in plaats van in het officiële spelershotel, klimt door deze overwinning naar plaats 45 op de wereldranglijst en staat daarmee hoger dan ooit tevoren.
Korpatsch is vanaf maandag ook weer de Duitse nummer één; ze ligt ruim voor op Tatjana Maria (Bad Saulgau) en belofte Eva Lys (Hamburg).
Dat was onlangs nog nauwelijks voorstelbaar, ook voor Korpatsch zelf. „Het was niet eenvoudig om in 2024 uit het dal na de blessures te komen”, zei de 31-jarige en verbaasde zich: „Ik was nummer 200 van de wereld, nu sta ik volgende week in de top 50.”
Een echt familieproject
Korpatsch heeft haar opmars te danken aan haar eigen doorzettingsvermogen – en aan haar familie. Van de Duitse Tennisfederatie (DTB) kreeg ze in haar jonge jaren nooit steun – ondanks haar overduidelijke talent. Maar Korpatsch gaf nooit op.
Ze werd vooral gesteund door haar ouders Thomas en Birgit en haar twee broers. Korpatsch bedankte hen allemaal op het moment van haar grootste succes tot nu toe.
„Mijn vader is mijn coach sinds ik met tennis ben begonnen“, zei ze. „Hij is bij elke wedstrijd aanwezig, hij staat altijd met me op de baan.“ Zelfs zonder haar moeder, die haar ook op de tour vergezelt, „op mijn hond Stella past en mijn rackets bijhoudt“, zou deze overwinning niet mogelijk zijn geweest.
Eenmaal begonnen, breidde Korpatsch haar dankwoord uit: naar haar broer Richie, naar een vriend genaamd Garry, naar haar tante.
„Het spijt me, ik kan gewoon niet stoppen met praten“, zei ze opgewekt: „Nu komen de ballenkinderen.“ En natuurlijk de fans.
„Deze titel heb ik niet in mijn eentje gewonnen“, riep ze naar het publiek en nam op Hanzeatische wijze afscheid: „Tot volgend jaar!“
