Ο Νίκο Ρόσμπεργκ μιλάει για την περίοδο που πέρασε μαζί με τον Μίχαελ Σουμάχερ στη Mercedes και εξηγεί γιατί ο πατέρας του, ο Κέκε, τον προειδοποίησε αρχικά για τον «Σούμι»
Ο Νίκο Ρόσμπεργκ γιόρτασε το 2016 με τη Mercedes τη μεγαλύτερη επιτυχία του στη Φόρμουλα 1. Ο τότε 31χρονος κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με τους «Ασημένιους Βέλη» – και λίγες μέρες αργότερα αποχώρησε από τη βασιλική κατηγορία. Ωστόσο, η καριέρα του Γερμανού θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί εντελώς διαφορετικά.
Διότι αν η χρονική ακολουθία της επιστροφής του Μίχαελ Σουμάχερ στη Φόρμουλα 1 ήταν λίγο διαφορετική, ο Ρόσμπεργκ ίσως να μην είχε υπογράψει ποτέ με τους «Ασημένιους Βέλη». «Τότε πραγματικά φοβήθηκα. Δεν το είχα σχεδιάσει έτσι», λέει γελώντας ο Ρόσμπεργκ σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Spiegel».
Η συνέντευξη αυτή αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο «Για τον Μίχαελ Σουμάχερ και τη γερμανική εποχή στη Φόρμουλα 1» του πρώην συντάκτη του «Spiegel» Άλφρεντ Βάινζιερλ, ο οποίος μίλησε για το θέμα αυτό με επτά οδηγούς, μεταξύ των οποίων και ο Σεμπάστιαν Βέττελ και ο Νίκο Χούλκενμπεργκ.
Το ιστορικό των δηλώσεων: Ο Ρόσμπεργκ είχε ήδη υπογράψει με τη Mercedes για τη σεζόν της Φόρμουλα 1 του 2010, όταν οι «Ασημένιες Βέλη» ανακοίνωσαν τον Δεκέμβριο του 2009 την πρόσληψη του Σουμάχερ. Θα είχε λοιπόν μεταπηδήσει ο Ρόσμπεργκ από τη Williams στη Mercedes, αν η επιστροφή του «Σούμι» ήταν ήδη οριστική εκείνη τη στιγμή;
« «Δεν ξέρω», παραδέχεται ο Ρόσμπεργκ και τονίζει: «Η Mercedes είναι η Mercedes. Και δεν υπήρχαν και τόσες πολλές ελκυστικές εναλλακτικές λύσεις. Αλλά ίσως θα είχα αρνηθεί ευγενικά, επειδή ο πατέρας μου [Keke Rosberg] θα μου είχε συμβουλεύσει έντονα να μην το κάνω.»
«Όταν επιβεβαιώθηκε η παρουσία του Μίχαελ, μου είπε: “Πρέπει να φύγεις από εκεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα.” Αυτή ήταν η διατύπωσή του: «Φύγε από εκεί, όσο το δυνατόν γρηγορότερα», αποκαλύπτει. Το υπόβαθρο ήταν μια εμπειρία από τη δεκαετία του 1990, όταν ο Κέκε Ρόσμπεργκ είχε πάρει υπό την προστασία του τον Φινλανδό JJ Λέχτο.
Ο Ρόσμπεργκ, σε σύγκριση με τον Σουμάχερ, «ένα τίποτα»
Ο τελευταίος έγινε συμπαίκτης του Σούμαχερ στη Benetton το 1994. «Εκεί, ο Μίχαελ είχε ήδη χτίσει ολόκληρη την ομάδα γύρω του σύμφωνα με τις δικές του ιδέες, πολύ έξυπνα και με συγκεκριμένο στόχο. Ο JJ δεν επιτρεπόταν καν να παρευρεθεί στη συνάντηση των μηχανικών, δεν έπρεπε να ξέρει τίποτα και αποκλείστηκε εντελώς», λέει ο Ρόσμπεργκ.
« «Ο πατέρας μου ήταν εξαιρετικά τραυματισμένος, επειδή ο προστατευόμενός του απολύθηκε από τη Benetton στο τέλος της σεζόν και δεν βρήκε άλλη δουλειά στη Φόρμουλα 1», εξηγεί ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 2016. Γι’ αυτόν, λοιπόν, ήταν ένα «τεράστιο σοκ» όταν έμαθε για την πρόσληψη του Σουμάχερ.
«Σε σύγκριση με τον Μίχαελ, ήμουν ένα τίποτα. Ο Μίχαελ είχε κερδίσει 91 Γκραν Πρι, εγώ ήμουν ένας άγνωστος και αυτός ο Θεός», εξηγεί ο Ρόσμπεργκ. Ο Σουμάχερ ήταν «ο μεγαλύτερος όλων των εποχών», «ο άθικτος, αυτός που κανείς δεν μπορούσε ποτέ να νικήσει».
Πράγματι, στην αρχή της κοινής τους πορείας, όπως φοβόταν, όλη η προσοχή της ομάδας επικεντρώθηκε στον πρωταθλητή με τα περισσότερα τίτλους. «Αυτό έφτασε στο σημείο που, πριν από τον πρώτο αγώνα στο Μπαχρέιν, καθόμασταν όλοι μαζί στη συνάντηση στρατηγικής. Πρώτα απ’ όλα, ο υπεύθυνος στρατηγικής μας συζήτησε τη στρατηγική αγώνα για τον Μίχαελ μαζί με τον ίδιο τον Μίχαελ.»
«Μετά εξήγησε στον Μίχαελ τη δική μου στρατηγική. Εγώ καθόμουν δίπλα τους. Ένιωθα σαν να μην υπάρχω καν. Ήμουν εκεί σαν αέρας. Κάτι τέτοιο είναι φυσικά δύσκολο για έναν νεαρό οδηγό», θυμάται ο Ρόσμπεργκ, ο οποίος όμως κατάφερε να νικήσει τον Σούμαχερ αγωνιστικά το 2010.
Γιατί ο Σούμαχερ είχε προβλήματα στην επιστροφή του
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, τελικά, με 142 έναντι 72 βαθμών, βρισκόταν μάλιστα αρκετά μπροστά από τον συμπατριώτη του. Ο Ρόσμπεργκ εξηγεί: «Μετά από τέσσερα χρόνια στη Φόρμουλα 1, ήμουν ήδη αρκετά έμπειρος και στα 24, 25 μου έφτανα σταδιακά στην καλύτερη ηλικία. Ο Μίχαελ ήταν πλέον 41 ετών και είχε λείψει για τρία χρόνια.»
«Απλά δεν ήταν πια στο 100% των δυνατοτήτων του», πιστεύει και εξηγεί: «Για τον Μίχαελ ήταν φυσικά μειονέκτημα το γεγονός ότι οι δοκιμαστικές διαδρομές είχαν περιοριστεί τόσο πολύ. Έτσι, του στερήθηκε ένα από τα δυνατά του σημεία: η ικανότητα να βελτιστοποιεί τα πάντα με επίπονη και λεπτομερή δουλειά κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών.»
«Ήταν επίσης εμφανές ότι δυσκολευόταν λίγο να προσαρμοστεί από Γκραν Πρι σε Γκραν Πρι, από κατάσταση σε κατάσταση. Δεν ήταν πια τόσο σταθερός. Ωστόσο, υπήρχαν και πάλι Σαββατοκύριακα που ήταν τόσο λαμπρός όσο παλιά.»
Ο Ρόσμπεργκ κατέκτησε τρεις θέσεις στο βάθρο κατά την πρώτη κοινή τους χρονιά, ενώ ο «Σούμι» δεν ανέβηκε καθόλου στο βάθρο. Χάρη στις αθλητικές του επιδόσεις, βελτιώθηκε και η εσωτερική υποστήριξη, «επειδή η ομάδα ήξερε ότι εγώ θα συγκέντρωνα τους περισσότερους βαθμούς», εξηγεί.
Τι έμαθε ο Ρόσμπεργκ από τον Σουμάχερ
«Αλλά όλα αυτά ήταν σχετικά, γιατί ο Μίχαελ παρέμενε ο θεός», λέει ο Ρόσμπεργκ, ο οποίος, κοιτάζοντας πίσω, είναι παρ’ όλα αυτά ευγνώμων για τις τρεις κοινές σεζόν. Διότι ο χρόνος που πέρασε στο πλευρό του Σουμάχερ τον βοήθησε «απόλυτα». «Προσπάθησα να μάθω λίγα πράγματα από αυτόν», λέει ο Ρόσμπεργκ.
Αυτό αφορούσε, εκτός από αθλητικά ζητήματα, και πράγματα εκτός πίστας. «Έμαθα και είδα πώς μπορεί κανείς να το προσεγγίσει και ψυχολογικά στον αθλητισμό. Όταν θέλει κανείς να επιβληθεί έναντι ενός αντιπάλου», εξηγεί ο Ρόσμπεργκ, ο οποίος περιγράφει τον εαυτό του ως «μάλλον φοβισμένο απέναντι στις συγκρούσεις».
Επιπλέον, θαύμαζε την ικανότητα του Σουμάχερ να χτίζει μια ομάδα γύρω του. «Την προσπάθεια που κατέβαλε για να χτίσει την ομάδα γύρω του, να την παρακινήσει, να την ενθουσιάσει. Ο Μίχαελ διοργάνωνε πάρτι για τους μηχανικούς και όλους τους άλλους συνεργάτες», αποκαλύπτει.
«Κρατούσε λίστες με το ποιος έχει γενέθλια και πότε. Και τηλεφωνούσε σε όλους για να τους συγχαρεί. Αυτά είναι πράγματα με τα οποία κερδίζεις μια ομάδα στο πλευρό σου. Υπέροχο», λέει ο Ρόσμπεργκ. Το 2012 ήταν τελικά η τελευταία χρονιά που αγωνίστηκαν μαζί στη Mercedes, μετά την οποία ο «Σούμι» αντικαταστάθηκε από τον Λιούις Χάμιλτον.
Και στις τρεις σεζόν, ο Ρόσμπεργκ τερμάτισε μπροστά από τον Σουμάχερ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. «Αυτό ήταν ουσιαστικό για την καριέρα μου», τονίζει ο μετέπειτα παγκόσμιος πρωταθλητής, διότι: «Αν ο Σουμάχερ ήταν μπροστά μου, τότε θα ερχόταν ο Λιούις Χάμιλτον και εγώ θα έπρεπε να φύγω.»
