Η μεγάλη αντιπαλότητα με τον Άλι τον άφησε πικραμένο – σχεδόν μέχρι το θάνατό του

Ο Τζο Φρέιζερ ήταν ο πιο σκληρός αντίπαλος του «The Greatest» – και μισούσε προσωπικά την εμβληματική μορφή του μποξ για πολύ καιρό, ακόμα και όταν ήταν ήδη σοβαρά άρρωστος.

Ο Μοχάμεντ Άλι έμεινε στη μνήμη ως ο μεγαλύτερος όλων των εποχών, ως πρότυπο, ως ήρωας, πολύ πέρα από την αθλητική του σημασία.

Ο Τζο Φράζιερ, αντίπαλος του Άλι σε τρεις από τους μεγαλύτερους αγώνες του, είχε διαφορετική ανάμνηση για το είδωλό του. Ένιωθε πικρία για τον «Greatest», μια πικρία που σχεδόν δεν είχε ξεπεραστεί πριν από τον θάνατο του Φράζιερ, πριν από 15 χρόνια σήμερα. Άλι εναντίον Φράζιερ, η μεγάλη αντιπαλότητα του μποξ: Ήταν επίσης ένα ανθρώπινο δράμα.

Ο «Smokin’ Joe» ένιωθε ανθρώπινα καταστραμμένος από τον τρόπο με τον οποίο ο Άλι του φερόταν εκτός του ρινγκ.

Ο Φράζιερ κρατούσε τόσο πολύ κακία στον Άλι για την προσωπική τους διαμάχη, που έβλεπε τη νόσο του Πάρκινσον που έπασχε ο Άλι ως μια μορφή θεϊκής δικαιοσύνης. «Αν μπορούσα, θα τον είχα ρίξει μέσα», είπε δηλητηριωδώς ο Φράζιερ, όταν ο ήδη βαριά σημαδεμένος Άλι άναψε την Ολυμπιακή Φλόγα στην Ατλάντα το 1996.

Ο Μοχάμεντ Άλι πρόσβαλε σφοδρά τον Τζο Φράζιερ

Πριν ο Φρέιζερ και ο Άλι συναντηθούν για πρώτη φορά στις 8 Μαρτίου 1971, οι δύο θεωρούνταν φίλοι: ο Φρέιζερ στάθηκε στο πλευρό του Άλι όταν αυτός έχασε την άδεια πυγμαχίας του λόγω της άρνησής του να καταταγεί στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ.

Του δάνεισε χρήματα, υπερασπίστηκε δημόσια τον Άλι σε πολλές περιπτώσεις απέναντι στους επικριτές του, και παρακάλεσε το Κογκρέσο των ΗΠΑ καθώς και σε μια αναφορά προς τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον να αρθεί η απαγόρευση του Άλι.

Όταν ο Άλι επέστρεψε, ο δρόμος ήταν ελεύθερος για τον ονειρεμένο αγώνα μεταξύ του Φρέιζερ, ο οποίος ήταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών από το 1970 μετά τη νίκη του επί του Τζίμι Έλις, και του άνδρα που δεν είχε χάσει ποτέ τους τίτλους του στο ρινγκ.

Το ενδιαφέρον ήταν τεράστιο και, λόγω της ιστορίας του Άλι, είχε πλέον και πολιτική χροιά. Ο ίδιος ο Άλι το ενέτεινε ακόμη περισσότερο – όχι χωρίς να ξεπεράσει και κάποια όρια.

Ο Φρέιζερ, που τότε ήταν 27 ετών, χλευάστηκε από τον Άλι ως «Θείος Τομ», ως χρήσιμος ηλίθιος του λευκού κατεστημένου. «Κάποια μέρα ίσως γίνει σαν εμένα, αλλά τώρα εργάζεται για τον εχθρό», δήλωσε ο Άλι, ο οποίος αγωνιζόταν ριζοσπαστικά για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών. Συνέβαλε στο να ξεσηκώσει τόσο πολύ τα πνεύματα, ώστε ο Φρέιζερ να λάβει απειλές δολοφονίας και να αναγκαστεί να ζητήσει αστυνομική προστασία.

Από τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα

Ο Φρέιζερ – τον οποίο είχαν πληγώσει βαθιά οι δηλώσεις του Άλι – στην πραγματικότητα απέχει πολύ από το να ζει μια προνομιούχα ζωή.

Ο Φρέιζερ, που γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1944 στο Μπόφορτ της Νότιας Καρολίνας, μεγάλωσε σε φτωχές συνθήκες, ως το δωδέκατο παιδί ενός μεροκαματιάρη, ενός αγρότη χωρίς περιουσία. Ο Φρέιζερ μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια ως εργάτης, όπου, μεταξύ άλλων, δούλεψε σε ένα σφαγείο και εκεί χρησιμοποιούσε μισά βοοειδή για προπόνηση στο μποξ – μια ιδέα που αποτέλεσε έμπνευση για μια θρυλική σκηνή στην ταινία «Ρόκι».

Ο Φρέιζερ χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του Άλι ως μια «κυνική» προσπάθεια να τον αποσυντονίσει. «Νόμιζε ότι θα με αποδυνάμωνε», σημείωσε στην αυτοβιογραφία του. Συνέβη το αντίθετο: «Με ξύπνησε και συνειδητοποίησα τι άδικος μπάσταρδος ήταν.»

Από τον «Αγώνα του Αιώνα» στο «Thrilla in Manila»

Ο Φρέιζερ κέρδισε ομόφωνα στα σημεία τον βίαιο «Αγώνα του Αιώνα» στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης. Ήταν η αρχή μιας μεγάλης τριλογίας αγώνων, την οποία ο Άλι μετέτρεψε υπέρ του με δύο νίκες – αλλά και με το να δέχεται κάθε φορά σφοδρές γροθιές.

Αξέχαστος παραμένει κυρίως ο τρίτος αγώνας, το «Thrilla in Manila» του 1975 στην πρωτεύουσα των Φιλιππίνων. Ο Άλι είχε μπει στον αγώνα αυτή τη φορά ως πρωταθλητής: ο Φρέιζερ είχε χάσει τη ζώνη με ταπεινωτικό τρόπο από τον Τζορτζ Φόρμαν, ο οποίος με τη σειρά του ηττήθηκε από τον Άλι στο «Rumble in the Jungle» στο Ζαΐρ.

Εναντίον του Φρέιζερ, ο Άλι βρέθηκε πολύ κοντά στην ήττα· μετά από 14 γύρους εξαντλητικούς και για τους δύο, οι οποίοι σε συνδυασμό με τις εξωτερικές συνθήκες ήταν ακόμη και επικίνδυνοι για τη ζωή, ο Άλι ήθελε να εγκαταλείψει, αλλά τον συγκράτησε ο προπονητής του, Άντζελο Ντάντι, ενώ αντίθετα ο προπονητής του Φρέιζερ, Έντι Φουτς, ζήτησε από τον διαιτητή να διακόψει τον αγώνα.

Όψιμη συγχώρεση

Και πριν από αυτόν τον αγώνα, ο Άλι έγινε προσβλητικός, αποκαλώντας τον Φράζιερ «βρωμερό γορίλα». Προσωπικά, μάλλον δεν το εννοούσε, καθώς οι επιθέσεις του ήταν για τον ίδιο ψυχολογικά παιχνίδια και μάρκετινγκ· αργότερα ζήτησε δημόσια συγγνώμη από τον Φράζιερ γι’ αυτό. Ο αντίπαλός του, όμως, παρέμεινε θυμωμένος, καθώς δεν δέχτηκε μια προσωπική συγγνώμη.

Μόλις λίγα χρόνια πριν υποκύψει σε καρκίνο του ήπατος, ο Φράζιερ δήλωσε ότι είχε συγχωρήσει τον Άλι. Ο Άλι, που απεβίωσε το 2016, ήταν μεταξύ των πενθούντων στην κηδεία του Φράζιερ, η οποία τελέστηκε από τον ακτιβιστή των πολιτικών δικαιωμάτων Τζέσι Τζάκσον.

Ο Τζο Φράζιερ συγχώρεσε τον Μοχάμεντ Άλι μόλις λίγα χρόνια πριν από το θάνατό του

Αυτό για το οποίο ο Άλι δεν άφησε ποτέ καμία αμφιβολία, παρά όλες τις επιθέσεις, ήταν η εκτίμησή του για τον αθλητή Φράζιερ.

«Από όλους τους πυγμάχους που αντιμετώπισα, ο Σόνι Λίστον ήταν ο πιο επιβλητικός, ο Τζορτζ Φόρμαν ο πιο δυνατός και ο Φλόιντ Πάτερσον ο πιο ταλαντούχος», αναπολούσε κάποτε ο Άλι: «Αλλά ο Τζο Φράζιερ ήταν ο πιο σκληρός. Έβγαλε το καλύτερο από μένα.»