Με ήττα 0-2 από τη Γαλλία, το Μαρόκο αποχαιρετά αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η καλύτερη ομάδα της Αφρικής επιβεβαίωσε την απόδοσή της πριν από τέσσερα χρόνια. Για να καταφέρει το μεγάλο άλμα, όμως, κάτι λείπει. Προς το παρόν. Και σε τέσσερα χρόνια θα διεξαχθεί το Παγκόσμιο Κύπελλο στη χώρα του.
Ήταν οι Γάλλοι πολύ καλοί, πολύ κυρίαρχοι; Ή μήπως το Μαρόκο δεν είχε καλή μέρα; Η αλήθεια πιθανότατα βρίσκεται κάπου στη μέση. Το γεγονός είναι ότι οι Βορειοαφρικανοί, αν και αμύνθηκαν καλά και σφιχτά για ένα ημίχρονο, τελικά έχασαν 0-2, τόσο δίκαια όσο και χωρίς ελπίδα, χωρίς να δώσουν σχεδόν ποτέ, κατά τη διάρκεια των 101 λεπτών του αγώνα, την εντύπωση ότι ήθελαν να συνεισφέρουν δημιουργικά σε αυτόν τον προημιτελικό.
Οι Μαροκινοί δεν κατάφεραν να αντισταθμίσουν την απουσία του κορυφαίου επιθετικού τους, Ισμαήλ Σαϊμπάρι, τον οποίο η Μπουντεσλίγκα ανυπομονεί να υποδεχτεί με τη φανέλα της Μπάγερν. Ο Μπραχίμ Ντίαζ παρέμεινε εξίσου αδύναμος στην επίθεση, όπως και ο Μπιλάλ Ελ Καννούς της Στουτγάρδης. Ο νεαρός αστέρας Αγιούμπ Μπουαντί έκανε ένα σοβαρό λάθος στην κατοχή της μπάλας στο πρώτο ημίχρονο και σπάνια είχε τον έλεγχο στο κέντρο. Και ακόμη και ένας παγκόσμιας κλάσης πλάγιος αμυντικός όπως ο Αχράφ Χακίμι δεν μπόρεσε να δώσει άλλη τροπή στον αγώνα. Εν ολίγοις: το Μαρόκο έφτασε στα όριά του.
Μετά την αρχική απογοήτευση, το Μαρόκο μπορεί να κοιτάξει με ικανοποίηση αυτό το τουρνουά. Τέσσερα χρόνια μετά την τέταρτη θέση στο Κατάρ, που ισοδυναμεί με την καλύτερη επίδοση αφρικανικής ομάδας σε Παγκόσμιο Κύπελλο, η χώρα απέδειξε ότι αυτό δεν ήταν μια μεμονωμένη επιτυχία, ούτε τυχαίο φαινόμενο. Το Μαρόκο έχει κατακτήσει μια θέση στην παγκόσμια ελίτ, καταφέρνοντας να είναι, μαζί με την Αργεντινή, η μόνη μη ευρωπαϊκή χώρα που έφτασε στους οκτώ καλύτερους.
Η μεγάλη επιτυχία με το πλεονέκτημα της έδρας;
Στη φάση των ομίλων, η ομάδα του εθνικού προπονητή Μοχάμεντ Κουάμπι απέσπασε μια δίκαιη ισοπαλία 1-1 απέναντι στην πρωταθλήτρια του κόσμου Βραζιλία, ενώ νίκησε τη Σκωτία και την Αϊτή. Βέβαια, απέναντι στους Ολλανδούς θα μπορούσε να είχε αποκλειστεί ήδη στους 16, αλλά η ομάδα έδειξε αντοχή, ισοφάρισε στην παράταση και κέρδισε στα πέναλτι. Στην επόμενη νίκη επί του Καναδά, οι Μαροκινοί φάνηκαν ξαφνικά σαν το έμπειρο φαβορί, ενώ το αποτέλεσμα (3:0) ήταν καλύτερο από την απόδοσή τους.
Σε τέσσερα χρόνια θα μπορούσε να ακολουθήσει το επόμενο βήμα. Αυτό πρέπει να είναι η ικανότητα να ανταπεξέλθει, voire να νικήσει, ακόμη και τις τρεις ή τέσσερις κορυφαίες χώρες του πλανήτη. Οι προϋποθέσεις για αυτό δεν είναι κακές. Ως συνδιοργανωτής μαζί με την Ισπανία και την Πορτογαλία, το Μαρόκο θα απολαύσει, τουλάχιστον στην αρχή, ίσως για μεγάλο διάστημα το πλεονέκτημα της έδρας στο τουρνουά και πρέπει να προσέξει ώστε αυτό να του δώσει φτερά και όχι να τον εμποδίσει.
Πολύ πιο σημαντικό: αυτή η ομάδα έχει προοπτικές. Ίσως μάλιστα με τον Μπόνο στην εστία, ακόμα κι αν τότε θα είναι ήδη 39 ετών, ο οποίος όμως επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά τη φήμη του ως «δολοφόνος πέναλτι» εναντίον της Γαλλίας και απέκρουσε το σουτ του Κιλιάν Μπαπέ. Το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας θα βρίσκεται ακόμα σε ηλικία που θα μπορεί να αγωνιστεί σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Συμπληρωμένη, ίσως και ήδη αντικατασταθείσα από παίκτες που κέρδισαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U-20 το 2025. Δεν υπάρχει, λοιπόν, έλλειψη ταλέντου.
Το Μαρόκο απέδειξε για δεύτερη φορά ότι μπορεί να ανταγωνιστεί στη μεγαλύτερη σκηνή. Και, τόσο από προαίσθημα όσο και από εντύπωση: στο μέλλον θα δούμε ακόμα περισσότερα.
