Met een 0-2-nederlaag tegen Frankrijk neemt Marokko afscheid van dit WK. Het beste team van Afrika heeft zijn prestatie van vier jaar geleden bevestigd. Maar voor de allerbeste prestatie ontbreekt er nog iets. Voorlopig. En over vier jaar is er een WK in eigen land.
Waren de Fransen te goed, te dominant? Of had Marokko gewoon geen goede dag? De waarheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden. Feit is dat de Noord-Afrikanen weliswaar een hele helft lang goed en strak verdedigden, maar uiteindelijk even verdiend als kansloos met 0-2 verloren en daarbij vrijwel nooit tijdens de 101 speelminuten de indruk wekten creatief iets aan deze kwartfinale te willen bijdragen.
De Marokkanen konden het uitvallen van hun topspits Ismael Saibari, op wie de Bundesliga zich in het shirt van Bayern mag verheugen, niet compenseren. Brahim Diaz bleef in de aanval even onopvallend als Bilal El Khannous van Stuttgart. Jong talent Ayyoub Bouaddi maakte in de eerste helft een pijnlijke balverliesfout en had in het midden zelden de controle. En zelfs een verdediger van wereldklasse als Achraf Hakimi kon de wedstrijd geen andere wending geven. Kortom: Marokko stootte tegen zijn grenzen aan.
Na de eerste teleurstelling mag Marokko tevreden terugkijken op dit toernooi. Vier jaar na de vierde plaats in Qatar – wat gelijkstaat aan de verste prestatie ooit van een Afrikaanse ploeg op een WK – heeft het land bewezen dat dit geen eendagsvlieg was, geen toevalstreffer. Marokko behoort nu tot de uitgebreide wereldtop en wist naast Argentinië als enige niet-Europese natie de kwartfinales te bereiken.
De grote doorbraak met thuisvoordeel?
In de groepsfase speelde de ploeg van bondscoach Mohamed Quahbi een verdiende 1-1 gelijk tegen recordwereldkampioen Brazilië en versloeg het Schotland en Haïti. Natuurlijk had het al in de zestiende finale tegen Nederland mis kunnen gaan, maar het team toonde veerkracht, maakte in blessuretijd gelijk en won de strafschoppenserie. Bij de daaropvolgende overwinning op Canada leken de Marokkanen plotseling de doorgewinterde favoriet; de uitslag van 3-0 was beter dan de prestatie.
Over vier jaar zou de volgende stap kunnen volgen. Die moet zijn: ook tegen de drie of vier topnaties van de wereld standhouden, ja, zelfs kunnen winnen. De voorwaarden daarvoor zijn niet slecht. Als mede-gastland met Spanje en Portugal zal Marokko, in ieder geval in het begin, wellicht lang van thuisvoordeel kunnen genieten in het toernooi en moet het ervoor zorgen dat dit een stimulans is en geen belemmering.
Veel belangrijker: dit team heeft toekomstperspectief. Misschien zelfs met Bono in het doel, ook al zal hij dan al 39 jaar oud zijn; tegen Frankrijk bevestigde hij echter opnieuw zijn reputatie als strafschopspecialist en stopte hij een schot van Kylian Mbappé. De rest van de ploeg zal dan nog steeds op een leeftijd zijn om een WK te kunnen spelen. Aangevuld, of misschien zelfs al vervangen door spelers die in 2025 het WK Onder-20 hebben gewonnen. Aan talent ontbreekt het dus niet.
Marokko heeft voor de tweede keer bewezen dat het zich op het grootste podium kan meten. En, zowel mijn voorgevoel als mijn indruk: er komt in de toekomst nog meer aan.
