Dilar Kisikyol kijkt terug op een succesvolle carrière als bokser. In de podcast „Flutlicht an!“ vertelt ze over het begin van haar passie voor de sport, wat het boksen haar heeft geleerd – en hoe ze daar na het einde van haar carrière iets voor terugdoet.
Dilar Kisikyol verschijnt voor het eerst in de krant op de dag na haar geboorte. Zij, haar broer en haar zus vormen een van de twee drielingparen die binnen 24 uur in hetzelfde ziekenhuis in Leverkusen worden geboren. Met 1.500 gram is Dilar de lichtste van de broers en zussen, die vier weken te vroeg ter wereld komen. Vandaag zegt ze dat dit haar eerste strijd was: overleven.
De tweede volgt als tiener, wanneer ze haar moeder wil overtuigen om te mogen gaan boksen. De ouders willen graag dat hun vier kinderen – de drieling heeft nog een oudere zus – een instrument leren bespelen. Maar Dilar wil geen piano spelen, ze wil boksen. Uiteindelijk adviseert een buurman om het kind gewoon haar gang te laten gaan: als meisje tussen de jongens zou ze het vast niet lang volhouden, en dan zouden de discussies voorbij zijn.
Maar Kisikyol blijft niet alleen, ze wint als amateur-bokser ook driemaal goud bij de Duitse universiteitskampioenschappen en het deelstaatkampioenschap – en driemaal brons bij het Duitse kampioenschap. Na enkele maanden als au pair in Australië volgt in 2019 haar profdebuut. Boksen geeft haar, die als kind nergens echt enthousiast over kon worden, een echte passie waarin ze volledig opgaat.
Kisikyol: „Geen klassiek talent, maar enorm ambitieus“
„Ik zeg altijd dat ik het boksen heel veel te danken heb, omdat het mij tot de zelfverzekerde vrouw heeft gemaakt die ik vandaag de dag ben“, legt de inmiddels 34-jarige uit. In september 2024 beëindigt ze haar carrière als drievoudig WIBF-wereldkampioene in het lichtgewicht – ongeslagen. Haar ouders, die haar na aanvankelijke scepsis altijd hebben gesteund, zijn ongelooflijk trots. En tegelijkertijd opgelucht dat hun dochter de ring verlaat.
Haar trainers, zo mijmert Kisikyol, hebben haar altijd laten zien dat ze geen klassiek talent was, maar wel enorm ambitieus. Als alle anderen het al hadden opgegeven, stond zij nog steeds overeind. Het was vaak een moeilijke weg geweest, maar ze had dit voor zichzelf gewild en zich letterlijk een weg naar boven gebokst. Ook uit haar woorden klinkt trots door, en tot op de dag van vandaag de grote liefde voor haar sport.
Op deze manier wil ze iets terugdoen voor de sport
Kisikyol heeft al vroeg nagedacht over hoe het na haar actieve carrière verder zou moeten gaan. Tegenwoordig is ze enerzijds actief als spreekster om mensen enthousiast te maken voor het boksen, en omdat de focus, de innerlijke rust en de snelle denkwijze op veel levensgebieden nuttig kunnen worden toegepast. Ook geeft ze trainingen aan leidinggevenden.
Anderzijds heeft ze, in samenwerking met neurologen en deskundigen, cursussen ontwikkeld die gericht zijn op mensen met Parkinson en multiple sclerose. Het „DK Neuro Boxing“ helpt de patiënten om zo lang mogelijk hun beweeglijkheid en reactiesnelheid te behouden, en deze ontmoetingen zijn voor Kisikyol heel bijzonder. Inmiddels biedt ze ook trainerscursussen aan voor onder andere fysiotherapeuten.
Ze wil, zegt de voormalige profbokser, iets terugdoen, omdat de sport haar zoveel heeft gegeven. Daarom is het voor haar enerzijds zo belangrijk om de clichés te doorbreken die nog steeds rond het boksen bestaan – en anderzijds om mensen door middel van het boksen een beter leven te bieden. Net zoals zij dat zelf heeft ervaren.







