Φυσικά. Τραγούδησαν το «Wonderwall», μαζί με τους οπαδούς. Όχι για πολύ όμως, μόνο για λίγες στιγμές. Διότι: η νίκη με 2-1 επί της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό στους 16 του τουρνουά ήταν μεν απολύτως δραματική, αλλά η ομάδα του σούπερ επιθετικού Χάρι Κέιν θέλει περισσότερα. Θέλει τον τίτλο, 60 χρόνια μετά το 1966, τη μοναδική μέχρι σήμερα νίκη της Αγγλίας σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ίσως ο αγώνας της Τετάρτης στην Ατλάντα να ήταν καθοριστικός στην πορεία προς τον δεύτερο τίτλο. Η Αγγλία βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ με 0:1. Κυρίως ο τερματοφύλακας Τζόρνταν Πίκφορντ, αλλά και ο δεξιός αμυντικός Τζεντ Σπενς δεν έδειξαν καλή εικόνα. Στο τέλος, ο αρχηγός Κέιν σκόραρε δύο φορές, κάνοντας το 2:1. Ο Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς, κάποτε εξαιρετικός επιθετικός, δήλωσε ως σχολιαστής στο Fox: «Η Αργεντινή έχει τον Μέσι, η Γαλλία έχει τον Μπαπέ και η Αγγλία έχει τον Σερ Χάρι.»
Ο Ιμπραήμοβιτς απονέμει τιμητικό τίτλο στον Κέιν
Πιθανότατα ο 32χρονος θα τιμηθεί πράγματι κάποια στιγμή, αθλητικά ούτως ή άλλως βρίσκεται εδώ και καιρό στον σωστό δρόμο προς αυτό. Το γεγονός ότι η Αγγλία θα αντιμετωπίσει τη νύχτα της Κυριακής προς Δευτέρα στους 16 της διοργάνωσης στο Μεξικό Σίτι την συνδιοργανώτρια Μεξικό, το οφείλει σίγουρα στον κορυφαίο της αστέρα. Στο πρώην Στάδιο των Αζτέκων, οι «Τρεις Λιοντάρια» θα εμπιστευτούν και πάλι τον Κέιν – και μάλλον θα μπορούν να βασιστούν πάνω του, πιστεύει ο Ιμπραήμοβιτς. Είναι απολύτως φυσιολογικό το γεγονός ότι σχεδόν τα πάντα για την Αγγλία εξαρτώνται από τον Κέιν: «Κάθε ομάδα χρειάζεται έναν τέτοιο παίκτη, κάποιον στον οποίο μπορείς να βασιστείς. Έναν παίκτη για τον οποίο ξέρεις: θα σου κερδίσει τον αγώνα.»
Έτσι ήταν και στην Ατλάντα, όπου ο Κέιν και οι συμπαίκτες του προσπάθησαν να ανατρέψουν το σκορ. Υπήρχε η αίσθηση ότι θα γινόταν η μεγάλη έκπληξη. Αλλά η Αγγλία είχε τον Κέιν. Ακόμα κι αν ο ίδιος τόνισε μετά ότι ήταν «περήφανος για τα παιδιά», δηλαδή τους συμπαίκτες του, όλοι τους πολύ λιγότερο έμπειροι από τον αρχηγό, ο οποίος συμμετέχει για τρίτη φορά στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Και: Προσπαθεί «πάντα να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου». Και: Όποιος προσπαθεί ξανά και ξανά, θα έχει τις «ηρωικές του στιγμές». Ευτυχώς, σήμερα ήταν η περίπτωσή μου.»
Εκεί έφτιαξε αμέσως μια γέφυρα προς το παρελθόν, αν και όχι ακριβώς μέχρι το 1966. Ο ίδιος, άλλωστε, ήταν κάποτε «ένα παιδί που παρακολουθούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο και ονειρευόταν να βρεθεί εδώ κάποια μέρα». Και γι’ αυτό προσπαθεί πάντα «να είναι πρότυπο, να δίνει το καλύτερο για τη χώρα». Και να βοηθήσει την ομάδα του «να βελτιωθεί». Όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και «τότε και εκεί που δεν το βλέπει κανείς, στο σπίτι, στην προπόνηση».
Η αουτσάιντερ Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό είχε αμυνθεί με αυτοθυσία στην Ατλάντα, είχε δημιουργήσει επανειλημμένα επικίνδυνες ευκαιρίες – και είχε το δικό της «Wonderwall» στον υπέροχο τερματοφύλακα Λιονέλ Μπάσι. Ο τερματοφύλακας της Λε-Αβρ απέκρουσε τα πάντα μέχρι τα τελευταία λεπτά και είχε επιπλέον την τύχη ότι η επέμβασή του εναντίον του Κέιν λίγο πριν το ημίχρονο δεν τιμωρήθηκε με πέναλτι.
Ο Κέιν, που έλυσε το πρόβλημα, δήλωσε στη συνέχεια: «Είναι υπέροχο συναίσθημα, ήταν ένα τρελό παιχνίδι. Ο τερματοφύλακάς σας έκανε μερικές απίστευτες αποκρούσεις, αλλά πρέπει πάντα να συνεχίζεις να προσπαθείς.»
Πράγματι: καθώς η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη για τους φαβορί, ο αστέρας της Μπάγερν κατάφερε τελικά να σκοράρει: με κεφαλιά και με ένα εκπληκτικό δεξί σουτ. Και ο πρώτος σκόρερ της Μπουντεσλίγκα και κάτοχος του «Χρυσού Παπουτσιού» επιβεβαίωσε έτσι τη φήμη του ως θαυματουργού επιθετικού.
Έχει πλέον πέντε γκολ σε αυτή τη φάση των τελικών και, χάρη στο ντουμπλ του, ξεπέρασε τον Πελέ στην ιστορική λίστα των σκόρερ του Παγκοσμίου Κυπέλλου, φτάνοντας τα 13 γκολ, μόλις ένα λιγότερο από τον Γκερντ Μίλερ, ενώ τα 15 του Βραζιλιάνου Ρονάλντο και τα 16 του Μιροσλάβ Κλόζε βρίσκονται πλέον σε εφικτή απόσταση. Και ο Κέιν αισθάνεται το άγγιγμα της ιστορίας: «Τώρα δεν το βλέπω ακριβώς έτσι. Αλλά αν το εξετάσουμε ιστορικά, τότε πρέπει να πω: Είμαι πολύ ευγνώμων γι’ αυτό, αναμφίβολα.»
Ο Κέιν αναμένει σκληρό αγώνα στην Πόλη του Μεξικού
Μπορεί κανείς να τραγουδήσει ένα τραγουδάκι, αμέσως μετά το σφύριγμα της λήξης. Αλλά κατά τα άλλα, οι Άγγλοι έδειξαν ψυχραιμία. Ήσυχα και αθόρυβα, λίγες ώρες αργότερα, περπατούσαν όλοι μέσα από το στάδιο, πολλοί με το κεφάλι σκυμμένο. Ίσως σκεπτόμενοι τι πρέπει να βελτιωθεί στα τέσσερα το πολύ παιχνίδια που απομένουν; Λέξη-κλειδί: επιθετική δύναμη πέρα από τον Κέιν, για παράδειγμα. Ή μήπως ήταν ακόμα συγκλονισμένοι από το πόσο λεπτή ήταν η γραμμή που καθόρισε την πρόκριση απέναντι στον αουτσάιντερ;
Η ηρεμία μετά τη θύελλα δείχνει όμως και το εξής: ο διακόπτης έχει ήδη γυρίσει, η προσοχή είναι ήδη στραμμένη στον αγώνα με το Μεξικό. Κέιν: «Θα είναι ένας σκληρός αγώνας, αλλά αν θέλεις να γίνεις παγκόσμιος πρωταθλητής, πρέπει να περάσεις από τέτοιους σκληρούς αγώνες.»
Αργότερα ευχαρίστησε ευγενικά για τις συγχαρητήριες κάθε είδους: «Το εκτιμώ αυτό.» Αυτό που σίγουρα θα εκτιμούσε ακόμη περισσότερο: μια νίκη στο Μεξικό εναντίον του Μεξικού. Με δικά του γκολ και γκολ των «παιδιών» του. Τότε έφυγε. Εξοδος για το Μεξικό. Αλλά όχι «Last Exit». Αυτό έχει προγραμματιστεί για τις 19 Ιουλίου στο Νιου Τζέρσεϊ.
