Zelden zullen fans van Manchester City hun jarenlange rivaal uit Liverpool zo graag drie punten hebben toegewenst als deze donderdag tijdens de uitwedstrijd tegen koploper FC Arsenal. Dat zegt veel over de situatie van de Skyblues na de 1-1 tegen Brighton.
Thomas Böker doet verslag vanuit Manchester
De eenden die woensdagavond laat over het Ashton Canal waggelden, wisten waarschijnlijk niet dat ze letterlijk op dun ijs liepen. Het water waar je langs loopt als je van het Etihad Stadium naar het centrum van Manchester loopt, was weliswaar bevroren, maar op sommige plaatsen glinsterden kleine “watergaatjes” doorheen.
Maar goed. Als de gevederde vriend door het ijs zakt, zwemt hij gewoon verder – en verdrinkt hij niet. De profs van Manchester City zijn daarentegen niet zo flexibel. In de titelstrijd staan ze na de derde gelijkspel op rij met water tot aan hun nek: na de 0-0 in Sunderland en de bittere last-minute 1-1 tegen Chelsea volgde nu de teleurstellende hattrick – 1-1 tegen Brighton.
De gelijkspel was gelukkig – voor beide partijen
Deze puntendeling was uiteindelijk gelukkig voor beide partijen. Wat op het eerste gezicht paradoxaal lijkt, valt te verklaren door het verloop van de wedstrijd, die aan beide kanten enorme kansen bood en de gastheren ondanks hun duidelijke superioriteit achterliet met de zekerheid dat ze hun hoop op het kampioenschap moeten begraven als ze niet snel hun oude grip in het eigen strafschopgebied en hun koelbloedigheid in het strafschopgebied van de tegenstander terugvinden.
Het team van trainer Pep Guardiola verspeelde de ene na de andere grote kans, maar verdedigde ook zo slordig gedurende de hele wedstrijd dat de moedige gasten rond Pascal Groß ook genoeg kansen hadden om de wedstrijd te beslissen.
Groß met een behoorlijke prestatie bij zijn debuut in de basisopstelling
De Duitse middenvelder, die onlangs van Borussia Dortmund terugkeerde naar Brighton, stond na zijn invalbeurt bij de 2-0 overwinning op Burnley dit keer in de basisopstelling en speelde 90 minuten. Dat was hem bij BVB dit seizoen niet vaak gegund, maar toch presenteerde hij zich fit, was hij steeds aanwezig in de opbouw en nauwkeurig in zijn passing, en vulde hij bovendien veel gaten op die City met zijn brede achten in de halve ruimtes creëerde.
Guardiola was overigens ook vol lof over het opbouwspel van het team van Fabian Hürzeler (“ongelooflijk goed”), dus de Duitser, die zo graag terug wil naar het nationale team, mocht zich zeker aangesproken voelen. Groß kon uiteindelijk niet veel doen voor het spel naar voren, maar als dirigent en drijvende kracht toonde hij zich waardevol en speelde hij uiteindelijk behoorlijk.
Dat kan ook gezegd worden van City’s debutant Max Alleyne, de U21-speler loste het probleem in de centrale verdediging op, maakte enkele kleine foutjes, maar had ook een aantal veelbelovende momenten.
Haalands 150e doelpunt voor de voorsprong
In de eerste helft kwam Manchester City op voorsprong door het 150e competitiedoelpunt van Erling Haaland uit een strafschop, die niet toevallig werd voorafgegaan door een overtreding op Jeremy Doku. De Belg maakte in de eerste helft indruk met een ongeëvenaarde behendigheid en soepelheid. Hij was het die het tempo van City hoog hield, maar zijn bekende tekortkoming, het gebrek aan precisie en doelgerichtheid in het strafschopgebied, zorgde ervoor dat hij niet meer kon scoren. In de tweede helft zakte hij bovendien iets in.
Haaland werkte zich ondertussen uit de naad, rende hard, claimde ballen waar anderen niet eens bij konden komen en leverde spannende duels met Paul van Hecke. Maar ook de topscorer van de Premier League miste in de tweede helft minstens één grote kans. En dus deed de gelijkmaker van de altijd levendige Kaoru Mitoma, die op dat moment uit het niets kwam, City veel pijn.
Het bijzondere aan januari
Als Arsenal donderdag thuis wint van Liverpool, en daar is in de aanloop naar de wedstrijd tussen de koploper en de kampioen meer voor dan tegen, kunnen de Gunners acht punten voorsprong nemen. Het bijzondere aan januari is dat er in deze maand, die zo vol zit met wedstrijden, niet alleen in de Premier League, maar ook in alle bekercompetities, nog geen kampioen is gekroond. Maar er zijn wel titels verloren gegaan toen de achterstand op de koploper te groot werd en later niet meer kon worden goedgemaakt.
Dat is precies wat City dreigt te overkomen, maar toch hoeven de Skyblues de mannen van Mikel Arteta nog niet te feliciteren met het kampioenschap. Want: er zijn nog maar liefst 51 punten te vergeven. Arsenal moet nog naar het Etihad Stadium. En City, dat op elk moment een zegereeks kan beginnen, zal in ieder geval het positieve uit zijn mini-dip halen, namelijk dat het geen van de laatste drie wedstrijden heeft verloren. Dan zou het misschien wel eens voorbij kunnen zijn.
Maar één ding is ook duidelijk: als Arsenal dit seizoen Arsenal-dingen blijft doen, dat wil zeggen de stabiliteit niet verliest die het tot nu toe op indrukwekkende wijze heeft getoond, kan City zich uitrekken en strekken zoveel het wil. Dan worden de Gunners voor het eerst sinds 2004 weer kampioen. Maar zover is het nog niet.
Guardiola’s reactie is geen verrassing
Wie na de wedstrijd een boze Guardiola had verwacht, kwam bedrogen uit: de coach klapte demonstratief met elk van zijn spelers op het veld, ook al zal de perfectionist zeker niet alles leuk hebben gevonden. Maar hij wilde daarmee uit trots de saamhorigheid tonen, zoals hij zo vaak doet. Hij ging voor zijn jongens staan, die alles hadden gegeven, zowel qua spel als qua loopvermogen, maar die zonder efficiëntie ter plaatse blijven trappelen en enorm moeten roeien om niet ten onder te gaan.
“Ik vond veel dingen goed”, zei hij na de wedstrijd, maar hij wees er ook op dat “we in het verleden altijd onze kansen hebben benut op goede momenten.” Dat is op dit moment niet het geval. “Dat moeten we accepteren”, aldus de coach. Hij weet: het kampioenschap wordt uiteindelijk in april, mei beslist. Tot dan stroomt er nog veel water door het Ashton Canal. Ook al is dat momenteel onder een bevroren oppervlak.
