In maart 1952 kroont ‘De koning van de Westfalenhalle’ zichzelf tot Europees kampioen. Uit liefde voor zijn stad offert de held een wereldcarrière op.
Heinz Neuhaus had altijd gekke ideeën. Op 9 november 1954 maakte de bokser met zijn fiets een ereronde tijdens de zesdaagse race in de Westfalenhalle in Dortmund – om half vijf ’s ochtends, nota bene.
Neuhaus viel over een fotograaf, maar stond meteen weer op en reed zonder aarzelen een tweede ereronde. Dankzij zulke momenten lagen de harten van de Duitsers en vooral van de inwoners van Dortmund aan zijn voeten.
Maar ook door zijn sportieve prestaties verwierf ‘De Lange’ met zijn 1,88 meter een uitstekende reputatie. De in Iserlohn geboren bokser werd iets minder dan anderhalf jaar voor het merkwaardige fietsongeluk Europees kampioen in het zwaargewicht. Op 9 maart 1952, precies 74 jaar geleden, versloeg de linkshandige bokser de Belg Karel Lys in de Westfalenhalle.
Neuhaus de volgende ster na Schmeling
In een tijd waarin Max Schmeling een enorme enthousiasme voor het boksen had ontketend, werd Neuhaus de volgende ster – en had hij een woonkamer.
Omdat hij zo van zijn stad hield, vocht Neuhaus bijna altijd in de Westfalenhalle en werd uiteindelijk zelfs omgedoopt tot de “koning van de Westfalenhalle”.
De latere boksideool, geboren op 14 april 1926, had eerst andere interesses: voetbal en atletiek bepaalden zijn dagelijks leven. Op elfjarige leeftijd kwam de jongen uit het Ruhrgebied in aanraking met boksen en begon een snelle opmars. Op slechts 16-jarige leeftijd won Neuhaus als tiener de titel bij de Duitse kampioenschappen. Slechts een jaar later stapte de jongere al over naar het zwaargewicht.
Deze stap bleek een schot in de roos, maar pas met vertraging. De Tweede Wereldoorlog en zijn gevangenschap als krijgsgevangene verhinderden namelijk aanvankelijk een carrière als bokser.
Neuhaus werd de “koning van de Westfalenhalle”
Maar in 1949 begon de carrière als professioneel bokser voor de opgeleide machinebouwer echt. Neuhaus was van 1952 tot 1955 Europees kampioen in het zwaargewicht. Hij was Duits kampioen van 1952 tot 1955 en van 1956 tot 1957.
Gedurende zijn hele carrière vanaf 1949 vocht Neuhaus alle gevechten die hem werden aangeboden. Hij weigerde nooit. Het publiek genoot altijd van spectaculaire gevechten. Want “De koning van de Westfalenhalle” was nooit een man van grote tactiek.
Opmerkelijk: het meest legendarische moment van Neuhaus vond echter niet plaats in zijn tweede woonkamer, maar in het stadion Rote Erde in Dortmund voor 50.000 toeschouwers in juli 1952.
Neuhaus sloeg zijn tegenstander Hein Ten Hoff in de eerste ronde knock-out – en de tegenstander brak zijn been toen hij op de ringvloer viel.
Neuhaus wilde Dortmund niet verlaten
Veel experts en fans wachtten erop dat de Duitse ster ook de rest van de wereld zou veroveren, net als Schmeling enkele jaren eerder.
Maar Neuhaus wilde Dortmund niet verlaten en zo kwam er niets terecht van grote roem over de hele wereld. Neuhaus had daar zeker het talent voor gehad. Op 12 september 1954 versloeg “Der Lange” (De Lange) natuurlijk in de Westfalenhalle de Amerikaan Dan Bucceroni. Deze stond op nummer drie in de wereldranglijst van het Amerikaanse boksmagazine The Ring.
Maar met de jaren stapelden ook de zware nederlagen zich op. De Cubaan Nino Valdés, de Duitser Hans Kalbfell en de Zweedse ex-wereldkampioen Ingemar Johansson stuurden de bokser uit het Ruhrgebied telkens tegen de touwen.
Neuhaus nauw verbonden met de Westfalenhalle
Zo nam Neuhaus op 26 september 1958 op slechts 32-jarige leeftijd afscheid. Veertig jaar later, op 6 april 1998, stierf de legende uiteindelijk onverwacht aan longkanker. Zijn stad Dortmund is echter tot op de dag van vandaag een van haar helden niet vergeten. In 2019 werd een straat in de wijk Dortmund-Lücklemberg naar de bokser vernoemd. Van daaruit is het slechts zes kilometer naar de Westfalenhalle.
