Marokko bereikt dankzij Youssef En-Nesyri en een onorthodoxe, maar briljante keeper de finale van de Afrika Cup tegen Nigeria.
Eigenlijk, zo zei Walid Regragui na het bereiken van de finale tegen Nigeria, moest hij zijn excuses aanbieden. Een ongebruikelijke houding voor een coach die zijn team slechts enkele minuten eerder naar de finale van de Afrika Cup had geleid. Weliswaar via strafschoppen, dus op een ietwat gelukkige manier, maar toch op soevereine wijze. En volledig resultaatgericht. Maar toen kwam dat verzoek om vergeving.
“Ik heb Hamza gekozen en wil hem daarom mijn excuses aanbieden”, zei Regragui over Hamza Igamane, die woensdagavond de tweede penalty miste. De prof van Lille OSC heeft veel kwaliteit, maar was door zijn blessure begin december niet in topvorm. “Als we de penaltyreeks hadden verloren vanwege deze misser, zou dat mijn schuld zijn geweest”, zei Regragui achteraf. Maar het liep anders – dankzij Bono.
De penaltyreeks begon positief voor beide partijen, de eerste schutter scoorde. Voordat de Nigeriaanse Paul Onuachu aanliep, gooide de Marokkaanse keeper zijn armen omhoog, deed alsof hij naar links zou springen, naar rechts, maar sprong toen toch naar links. Een klassieke verwarringstactiek, vooral als de schutter tijdens zijn aanloop nog twijfelt of onzeker is. Maar de bal belandde in het net, Bono was verslagen. Voorlopig.
Omdat Igamame de tweede penalty miste, nam de druk toe op de ervaren keeper, die in de achtste finale van 2022 in Qatar al twee schoten van Carlos Soler en Sergio Busquets tegen Spanje had gestopt – en ook nu weer de held zou worden.
In het duel met Samu Chukwueze stak Bono zijn linkerhand op, maar leek precies te weten waar de Nigeriaanse spits zou schieten. Een paar kleine sprongen, zeker, maar die zijn bijna routine. Bono dook naar rechts en stopte een zwak geschoten bal. Het leek alsof de keeper de schutter had gelezen en hem dat had laten voelen. Een mentaal spelletje dat geen speciale verwarringstactiek, geen zelfvertrouwen en geen capriolen vereist.
Bij de derde penalty van Bruno Onyemaechi gebruikte de keeper een tactiek die sommige keepers hooguit tijdens de training toepassen: al tijdens de aanloop naar een hoek gaan, met een zijwaartse stap, zonder te duiken. Of het nu geluk of overtuiging was: de bal kwam aan zijn kant, Bono hoefde alleen maar zijn arm uit te strekken om hem te stoppen. Je kunt dit gedrag arrogant noemen, maar in de halve finale tegen Nigeria bleek het uiterst effectief. En daarom zo goed? Regragui zegt: “Ik wil niet graag individuele spelers benadrukken, maar Bono is een sleutelfiguur in ons team, hij is een van de beste keepers ter wereld.”
Daar heeft de Marokkaanse coach gelijk in. Toch zou Bono achteraf zeker bekritiseerd zijn als hij zich niet had vastgeklampt en de bal vervolgens toch niet goed geplaatst in het midden was beland. Voor een gemiste finale zijn dat echter twee conjunctieven te veel.
