Ο τελικός του Κυπέλλου Αφρικής ήταν επίσης η αναμέτρηση δύο παικτών που έχουν σημαδέψει το αφρικανικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Η μεγαλύτερη στιγμή του Σαντίο Μανέ ήρθε όταν δεν παίζονταν καθόλου.
Δεν ήταν μια ιδιωτική μονομαχία μεταξύ των δύο. Ωστόσο, από το σφύριγμα της έναρξης του τελικού του Κυπέλλου Αφρικής μεταξύ Σενεγάλης και Μαρόκου, ήταν ξεκάθαρο ότι τόσο ο Sadio Mané από τη μία πλευρά όσο και ο Bono από την άλλη ήταν σε φόρμα που άξιζε ενός τελικού.
Ο Mané, ο οποίος με το γκολ της νίκης 1-0 στον ημιτελικό εναντίον της Αιγύπτου εξασφάλισε την πρόκριση στον τελικό, εξελίχθηκε από την αρχή σε έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες στο παιχνίδι με και εναντίον της μπάλας. Σίγουρα, ολόκληρη η ομάδα της Σενεγάλης υπογράμμισε για άλλη μια φορά το κύρος της στην Αφρική, συνδυάζοντας, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους μαροκινούς αντιπάλους, μια επιθετική ιδέα με αμυντική δύναμη.
Ο Mané ενσάρκωσε και τα δύο, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο. Δουλευταράς χωρίς την μπάλα, δημιουργικός και τεχνικά εξαιρετικός με την μπάλα, ο 33χρονος έδωσε στην ομάδα του ένα στοιχείο που έλειπε, για παράδειγμα, από τη Νιγηρία στον ημιτελικό εναντίον του Μαρόκου: τη θέληση και, πάνω απ’ όλα, την ποιότητα να επιβάλει το δικό της παιχνίδι στους οικοδεσπότες.
Όχι καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, αλλά σε συγκεκριμένα σημεία, με έξυπνο τρόπο, ακριβώς όταν ήταν δυνατό. Ο Μανέ δεν έλαμψε μόνο ως παίκτης στο γήπεδο, αλλά και ως ηγέτης μιας ομάδας που ενδιάμεσα ταλαντευόταν. Συγκεκριμένα, όταν ο αγώνας διακόπηκε για πάνω από 20 λεπτά λόγω των ταραχών που ξέσπασαν μετά το πέναλτι.
Οι συμπαίκτες του ήθελαν να εγκαταλείψουν δύο φορές το γήπεδο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για μια απόφαση που θεωρούσαν λανθασμένη. Ο Mané, ο οποίος προηγουμένως είχε συνομιλήσει με τον θρυλικό Γάλλο προπονητή Claude le Roy, τους απέτρεψε, γνωρίζοντας ότι οι Σενεγαλέζοι έπρεπε να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση.
Σίγουρα, παρά την ήττα στον τελικό, το Μαρόκο είναι η καλύτερη ομάδα της Αφρικής, αν κρίνουμε μόνο από το ρόστερ της. Σε αυτή την ομάδα δεν λείπει κανένας τύπος παίκτη, κάτι που έγινε σαφές όχι μόνο στον τελικό. Διαθέτει ταχύτητα, φινέτσα, σωματικότητα, εξυπνάδα, εμπειρία, νοοτροπία, με λίγα λόγια: τα συστατικά για τη νίκη σε ένα τουρνουά. Και οι Μαροκινοί δεν το πέτυχαν, αλλά αυτό οφειλόταν μόνο στην αλαζονική ενέργεια του Brahim Diaz, ο οποίος σε μια φάση απόλυτης έκστασης έβαλε με υπερβολική άνεση ένα αμφισβητήσιμο πέναλτι στο κέντρο του τέρματος.
Ο Bono δείχνει όλο το εύρος των δυνατοτήτων του
Αποφασιστικό ρόλο στο ότι το παιχνίδι πήγε στην παράταση έπαιξε για άλλη μια φορά ο Μπόνο. Ο τερματοφύλακας είχε ήδη εξασφαλίσει τη νίκη στα πέναλτι εναντίον της Νιγηρίας, αλλά εναντίον του Σενεγάλ έγινε ο αποφασιστικός παράγοντας μετά από μόλις έξι λεπτά. Γωνία, η μπάλα πετάει πάνω από τους παίκτες που έχουν συγκεντρωθεί μπροστά από το τέρμα και στρέφεται επικίνδυνα προς το μακρινό δοκάρι. Εκεί περιμένει ο Παπέ Γκεγιέ. Κεφαλιά, ο Bono μεγαλώνει, αποκρούει την μπάλα με μεγαλοπρέπεια. Το κόρνερ το εκτέλεσε, φυσικά, ο Sadio Mané.
Η δεύτερη φάση δείχνει το εύρος των ικανοτήτων του Bono: όταν, στο 38ο λεπτό, ο Iliman Ndiaye απελευθερώνεται από τον Nicolas Jackson στη δεξιά πλευρά, ο τερματοφύλακας βρίσκεται ακριβώς στη σωστή γωνία, απλώνει τα χέρια του και αντιδρά με εξαιρετικό τρόπο με το πόδι του.
Και μετά αυτό: Στο 111ο λεπτό, ο Cherif Ndiaye βρέθηκε ελεύθερος μπροστά από το μαροκινό τέρμα, έλαβε μια τέλεια πάσα στο δεξί πόδι, έπρεπε μόνο να σπρώξει την μπάλα – και ο Bono ήταν τόσο γρήγορος που έδωσε την εντύπωση ότι είχε ήδη προβλέψει ένα κεντρικό πλασέ. Στη συνέχεια, έπεσε ξανά πάνω στην μπάλα, αποτρέποντας το 0:2 με την επαναληπτική προσπάθεια, σήκωσε τα χέρια ψηλά και γιόρτασε την απόκρουσή του. Τρεις ευκαιρίες, τρεις χαμένες προσπάθειες – και σε όλες τις περιπτώσεις ο Bono ήταν ο υπεύθυνος.
Ο 34χρονος πλέον παίζει «μόνο» στη Σαουδική Αραβία, στην Al-Hilal, όπου δεν αντιμετωπίζει τις ίδιες προκλήσεις όπως κάποτε στη Σεβίλλη. Και όμως, ξεχώρισε στον τελικό του Κυπέλλου Αφρικής. Ένας από τους αντιπάλους του στη Saudi Pro League: ο Sadio Mané. Και για τον πρώην παίκτη της Μονάχου ήταν κάποτε προφανές ότι θα τελειώσει την καριέρα του στην έρημο. Όπως και στην περίπτωση του Μπόνο, αυτό είναι μόνο ένα μέρος της αλήθειας.
