Op zijn 19e verjaardag geeft Lamine Yamal in Dallas de toon aan voor Spanje in de halve finale tegen Frankrijk – en moet hij nog naar de kapper.
Aan zelfvertrouwen ontbreekt het Lamine Yamal in principe niet echt, en aan aandacht al helemaal niet. Wanneer de tiener, die sinds maandag 19 jaar is, de stadions van het WK betreedt, juichen veel toeschouwers bijna net zo luid als bij Cristiano Ronaldo of Lionel Messi.
Lamine Yamal, die jeugdige krullenkop met een beugel, is zich natuurlijk terdege bewust van zijn status in de voetbalwereld, maar hij kent ook heel goed zijn waarde op het veld. Zonder de toen 16-jarige uitzonderlijke speler van FC Barcelona zou Spanje waarschijnlijk geen Europees kampioen zijn geworden; zonder hem zullen ze het nu in Dallas ook nauwelijks tot de WK-finale schoppen.
De Spaanse nummer 19 presenteerde zich dan ook ontspannen op maandagavond in de overvolle en benauwde perszaal, waar een seconde zonder het geklik van camera’s al neerkwam op een minuut stilte. „Als iemand bang zou moeten zijn, dan zijn zij het wel“, had Lamine Yamal al na de late kwartfinaleoverwinning tegen België in de richting van Frankrijk gezegd.
Wat voor sommigen, gezien het feit dat hij nog maar één doelpunt in het toernooi heeft gemaakt, brutaal klinkt, lijkt bij de Barça-superster eerder uit overtuiging te komen. Hij heeft immers in de twee recentste, vrij bijzondere ontmoetingen met Frankrijk (5-4 in de halve finale van de Nations League, 2-1 in de halve finale van het EK) in totaal drie keer gescoord en duidelijk zijn stempel gedrukt.
Vrijwel geen enkele Franse journalist kon het laten om, vóór de invalbeurt van Lamine Yamal, de Franse bondscoach Didier Deschamps of middenvelder Warren Zaire-Emery te vragen naar de Spaanse superster. Iets wat vooral Zaire-Emery op een gegeven moment merkbaar op de zenuwen werkte. „Voetbal is een teamsport“, zei hij kortaf. “Lamine Yamal heeft uitzonderlijke kwaliteiten, hij kan alles. Maar voordat we het over Lamine Yamal hebben, moeten we het eerst over het hele Spaanse team hebben.”
Dus spraken ze over het hele Spaanse team, en bondscoach Deschamps riep de tegenstander meteen uit tot favoriet in de halve finale en voor de WK-titel. “Wat de mensen zeggen, doet er niet toe”, vindt de Spaanse bondscoach, Luis de la Fuente. “Ik haal de druk er weer eens vanaf. Of we nu favoriet zijn of niet, dat betekent geen extra druk voor ons.”
Ook Lamine Yamal voelt geen druk. “Er zijn moeilijkere situaties dan een voetbalwedstrijd, daar probeer ik altijd aan te denken”, verklaarde de jarige heel volwassen, terwijl de gouden ketting helderder schitterde dan zijn eigen ster aan de voetbalhemel. “Het is maar een voetbalwedstrijd, ik probeer dat niet te veel tot me door te laten dringen.”
Hij is dan ook volkomen ontspannen voor „de belangrijkste wedstrijd van mijn carrière“, waarschijnlijk ook omdat er na het verjaardagsfeestje nog een bezoek aan de kapper met zijn kleine broertje op het programma staat. „Ik voel geen druk. Ik speel zo goed als ik kan. Als je je best doet, hoef je jezelf niet onder druk te zetten.“
Lamine Yamal wil de finale halen: “Het is moeilijk, maar …”
Iets wat trainer de la Fuente graag op zijn hele team zou willen overbrengen. Het team, zo zei de succesvolle coach, moet alsjeblieft van elke minuut van dit toernooi genieten, net als zijn speler die het verschil maakt op de rechtervleugel. “De grote dag van Lamine Yamal op dit WK moet nog komen. Ik hoop morgen, anders in de finale.”
Daarheen, naar East Rutherford in New Jersey, zou ook de jarige van 19 juli graag willen, en ondanks zijn rustige en vriendelijke aard klinkt hij daarbij voor een keer weer heel vastberaden. Of Spanje Frankrijk kan verslaan en vervolgens wereldkampioen kan worden? „Ja”, zegt Lamine Yamal. „Het is moeilijk, maar waarom niet?” Het is tenslotte maar voetbal.
