Το 1996, ο Jacques Villeneuve πραγματοποίησε έναν εντυπωσιακό ελιγμό προσπέρασης του Michael Schumacher στην εξωτερική του Estoril – πώς τον βοήθησε η εμπειρία του IndyCar
Ο Jacques Villeneuve δίνει μια λεπτομερή εικόνα για έναν από τους πιο διάσημους ελιγμούς προσπέρασης στην ιστορία της Formula 1. Στο πορτογαλικό Grand Prix του 1996 στο Εστορίλ, ο Καναδός αιφνιδίασε τον Michael Schumacher στην εξωτερική πλευρά της τελευταίας στροφής – μια αριστουργηματική κίνηση που ο Villeneuve είχε σχεδιάσει σχολαστικά και που πιθανόν να είχε γίνει η πιο θρυλική στιγμή μέχρι σήμερα, αν δεν είχε συμβεί στον τελικό της Jerez το 1997.
Ο οδηγός της Williams αξιοποίησε την εμπειρία από την εποχή που αγωνιζόταν στη σειρά IndyCar. Η στροφή πριν από την ευθεία εκκίνησης-τερματισμού του θύμισε ένα οβάλ όπως το Nazareth Speedway λόγω της ελαφριάς κλίσης του. «Στη σειρά IndyCar, εκεί προσπερνάς εξωτερικά λόγω της κλίσης», εξηγεί ο Villeneuve στο podcast F1 Beyond The Grid.
Είχε ήδη ανακοινώσει το σχέδιο στην ομάδα του όλο το χειμώνα, αλλά αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό από τον μηχανικό του Jock Clear: «Είπε: »Πες μας σε ποιο γύρο, ώστε να έρθουμε με το κουτάλι για να μαζέψουμε τα συντρίμμια”. Αυτό ήταν το επιπλέον λάκτισμα που χρειαζόμουν.”
Η στιγμή της έκπληξης
Η απόφαση ελήφθη όταν και οι δύο οδηγοί έπεσαν πάνω σε ένα αυτοκίνητο που έμεινε πίσω. “Ο Michael έκοψε λίγο ταχύτητα για να δώσει χώρο στον εαυτό του. Αυτή ήταν η δική μου στιγμή”, δήλωσε ο Villeneuve. Ενώ ο Σουμάχερ έκανε λάιπ, ο Καναδός κράτησε το πόδι του στο γκάζι και πέρασε τη Ferrari από την εξωτερική πλευρά.
“Σκέφτηκα: Θα περάσω από την εξωτερική πλευρά και θα τον αιφνιδιάσω. Και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να προσπεράσεις τον Michael: εκπλήσσοντάς τον.”
Για πολύ καιρό, υπήρχε μόνο μια οπτική γωνία της σκηνής επί του σκάφους, η οποία μόλις και μετά βίας αποτύπωνε την κλίμακα του ελιγμού. Σύμφωνα με τον Villeneuve, μόνο χρόνια αργότερα εμφανίστηκαν εξωτερικά πλάνα που έβαζαν τη στιγμή στο σωστό φως.
Η ψυχολογία πίσω από τη μονομαχία
Για τον ίδιο, ήταν η ευκαιρία να κάνει τη διαφορά: “Ήθελα να κάνω πράγματα που ήξερα ότι οι άλλοι δεν θα έκαναν. Αυτό το έμαθα από το σκι – εγώ πηδάω από αυτόν τον γκρεμό και εσύ όχι.”
Το γεγονός ότι αυτός ο ελιγμός πέτυχε απέναντι στον Σουμάχερ από όλους τους ανθρώπους είχε ιδιαίτερη σημασία για τον Villeneuve. Συνειδητοποίησε από νωρίς ότι η μάχη με τον Γερμανό απαιτούσε μια διαφορετική προσέγγιση σε σχέση με τον υπόλοιπο αγώνα. “Ήξερε ότι δεν με ενδιέφερε. Ούτε εντυπωσιάστηκα ούτε τον φοβόμουν – και αυτός δεν το είχε συνηθίσει αυτό”, αναλύει εκ των υστέρων ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 1997.
Παρά τις έντονες μονομαχίες στην πίστα, ιδιωτικά δεν υπήρξε σχεδόν καμία επαφή μεταξύ των δύο εξαιρετικών οδηγών. Ο Villeneuve το αποδίδει αυτό και στον ιδιαίτερο αστερισμό των οπαδών του στην Ιταλία, όπου το όνομά του εξακολουθούσε να έχει τεράστια βαρύτητα λόγω της ιστορίας της Ferrari του πατέρα του Gilles Villeneuve.
«Στην Ιταλία, υπήρχαν οπαδοί που ήταν υπέρ αυτού και της Ferrari, και οπαδοί που ήταν επίσης υπέρ μου, και αυτό έγειρε λίγο τη ζυγαριά», λέει για αυτόν τον αστερισμό.
