De transferperiode is soms ook een periode vol ongelukken. Een blik op de sportrechtspraak laat zien: zelfs e-mails kunnen uiteindelijk miljoenen kosten.
Transferperikelen komen steeds weer voor. Denk maar aan Eric Maxim Choupo-Moting, wiens transfer van Hamburger SV naar 1.FC Köln destijds werd verhinderd door een kapotte fax. Of aan de misvatting met betrekking tot het aantal mogelijke uitleenbeurten dat bij Werder Bremen heerste. Ook overeenkomsten over transfers per e-mail brengen een risico met zich mee, omdat deze als juridisch bindend worden beschouwd, zelfs als er formeel geen ondertekend transfercontract is, zoals blijkt uit twee uitspraken van het CAS.
Managers moeten zich bewust zijn van de gevolgen
Een procedure betrof de Bosnische prof Miroslav Covilo en zijn transfer naar FC Lugano. Covilo’s ex-club KS Cracovia eiste op basis van een eerdere e-mailwisseling een schadevergoeding van de middenvelder en de Zwitsers, en spande eerst een rechtszaak aan bij de geschillencommissie van de FIFA en vervolgens bij het Internationaal Sporttribunaal CAS.
Met succes. Lugano moest 50.000 euro betalen, maar Cracovia droeg ook 80 procent van de arbitragekosten en moest Lugano en Covilo in totaal omgerekend 6500 euro aan juridische kosten betalen. Financieel gezien was de zaak waarschijnlijk niet rendabel. Inhoudelijk is de uitspraak echter nogal controversieel, dus managers moeten zich bewust zijn van de gevolgen van e-mails.
Ontbrekende handtekening? Volgens deskundigen irrelevant
Dat vindt Georgi Gradev ook. De vooraanstaande jurist, die uitstekende connecties heeft in internationale voetbal kringen, schrijft hierover op het netwerk Linked-In: “Zodra de partijen – per e-mail – overeenstemming hadden bereikt over de essentiële voorwaarden (onderwerp, prijs, betalingsstructuur), was de deal juridisch bindend. De daaropvolgende poging om zich terug te trekken onder verwijzing naar het ontbreken van een handtekening of het vermeende gebrek aan formele bevoegdheid van de sportdirecteur mislukte.”
Die conclusie uit het CAS-vonnis van 2021 is gebaseerd op de zaak Saman Ghoddos, die in 2020 door de rechters in Lausanne werd berecht. Ondanks het ontbreken van een transfercontract tussen Ghoddos’ vorige club Östersunds FK en SD Huesca, zag het CAS op 8 augustus 2018 een geldig arbeidscontract van de Zweed, die nu met succes voor Iran speelt, bij de Spanjaarden. Dat hij tien dagen later niets meer van deze overeenkomst wilde weten, ontslag nam en ook met andere clubs onderhandelde – uiteindelijk kwam Ghoddos bij SC Amiens terecht – kon de sportrechtbanken niets schelen. Uiteindelijk werd een schorsing van vier maanden tegen de prof bevestigd, die op het moment van de CAS-procedure echter al was uitgezeten, evenals een schadevergoeding van vier miljoen euro voor Huesca.
