De finale van de Afrika Cup was ook de ontmoeting tussen twee spelers die het Afrikaanse voetbal de afgelopen jaren hebben gekenmerkt. Sadio Mané’s grootste moment kwam toen er helemaal niet werd gespeeld.
Het was geen privé-duel tussen de twee. Toch was het vanaf het begin van de finale van de Afrika Cup tussen Senegal en Marokko duidelijk: zowel Sadio Mané aan de ene kant als Bono aan de andere kant waren op deze zondagavond in een vorm die een finale waardig was.
Mané, die met zijn 1-0 winnende doelpunt in de halve finale tegen Egypte überhaupt voor de finaleplaats had gezorgd, groeide vanaf het begin uit tot een van de belangrijkste factoren in het spel met en tegen de bal. Zeker, het hele Senegalese team onderstreepte eens te meer zijn status in Afrika en combineerde, in tegenstelling tot de andere Marokkaanse tegenstanders, een aanvallend idee met defensieve kracht.
Mané belichaamde beide aspecten, vooral in de eerste helft. De 33-jarige speler was ijverig tegen de bal, creatief en technisch uitmuntend met de bal en gaf zijn team een component die bijvoorbeeld Nigeria in de halve finale tegen Marokko ontbrak: de wil en vooral de kwaliteit om de gastheer hun eigen spel op te leggen.
Niet gedurende de hele wedstrijd, maar op bepaalde momenten, slim ingezet, precies wanneer dat mogelijk was. Mané schitterde niet alleen als speler op het veld, maar ook als leider van een team dat even wankelde. Namelijk toen de wedstrijd meer dan 20 minuten werd onderbroken vanwege de rellen na de penalty.
Zijn teamgenoten wilden twee keer het veld verlaten uit protest tegen een naar hun mening verkeerde beslissing. Mané, die eerder in gesprek was met de Franse legendarische coach Claude le Roy, hield hen tegen, omdat hij wist dat de Senegalezen nu met deze situatie moesten omgaan.
Ondanks de nederlaag in de finale is Marokko alleen al qua selectie het beste team van Afrika. Er ontbreekt geen enkel type speler in dit team, wat niet in de laatste plaats in de finale duidelijk werd. Het beschikt over snelheid, finesse, fysieke kracht, slimheid, ervaring, mentaliteit, kortom: de bouwstenen voor een toernooizege. En hoewel de Marokkanen die niet hebben behaald, was dat alleen te wijten aan de arrogante actie van Brahim Diaz, die in een fase van totale extase een twijfelachtige penalty veel te nonchalant in het midden van het doel schoot.
Bono toont zijn hele repertoire
Bono speelde echter opnieuw een cruciale rol in het feit dat er überhaupt verlengingen kwamen. De keeper had al de overwinning in de penaltyreeks tegen Nigeria veiliggesteld, maar werd tegen Senegal al na amper zes minuten de beslissende man. Hoekschop, de bal vliegt over de spelers die voor het doel staan, draait gevaarlijk naar de lange paal. Daar wacht Pape Gueye. Een kopbal, Bono maakt zich groot en keert de bal op schitterende wijze. De corner werd natuurlijk genomen door Sadio Mané.
De tweede scène toont de breedte van Bono’s kunnen: toen Iliman Ndiaye na 38 minuten door Nicolas Jackson aan de rechterkant vrijgespeeld werd, stond de doelman precies in de juiste hoek, spreidde zijn armen en reageerde vervolgens uitstekend met zijn voet.
En dan nog dit: in de 111e minuut stond Cherif Ndiaye vrij voor het Marokkaanse doel, kreeg een perfecte pass op zijn rechtervoet, hoefde alleen nog maar binnen te schuiven – en Bono was zo snel op de grond dat het leek alsof hij al had gespeculeerd op een centraal schot laag in het doel. Toen dook hij nog een keer naar de bal, voorkwam zo de 0-2 in de rebound, gooide zijn armen in de lucht en vierde zichzelf en zijn redding. Drie kansen, drie gemiste schoten – en telkens was Bono de schuldige.
De inmiddels 34-jarige voetballer speelt “alleen” nog in Saoedi-Arabië, bij Al-Hilal, waar hij niet meer zo uitgedaagd wordt als vroeger in Sevilla. Toch viel hij op in de finale van de Afrika Cup. Een van zijn tegenstanders in de Saudi Pro League: Sadio Mané. Ook bij de ex-Münchenaar lag het ooit voor de hand dat hij zijn carrière in de woestijn zou afsluiten. Net als bij Bono is dat slechts een deel van de waarheid.
