Het was pas in de slotfase van de vriendschappelijke wedstrijd tussen Engeland en Uruguay dat alles echt op gang kwam. Uitgerekend Ben White stond in de schijnwerpers, die de Three Lions eerst op voorsprong zette en vervolgens laat in de wedstrijd een strafschop toestond.
Engeland was door de WK-kwalificatiewedstrijden geslenterd met acht overwinningen en zonder tegendoelpunten, wat hun status als mede-kandidaat voor de finale in Noord-Amerika onderstreepte. Coach Thomas Tuchel stelde een 35-koppige selectie samen voor het begin van de nieuwe internationale campagne – enerzijds om gevestigde spelers als Rice, Bellingham en Kane een pauze te gunnen, anderzijds om nieuwe gezichten uit te proberen. Tegen Uruguay startte het team met een nieuwe look, met Man City-doelman Trafford voor het eerst tussen de palen, debutant Garner op het middenveld en Solanke als Kane’s vervanger.
De Three Lions namen meteen het heft in handen tegen de tweevoudig wereldkampioenen, onder leiding van de onlangs briljante Valverde, en waren dominant aan de bal. Het gebrek aan vertrouwdheid was echter duidelijk en het aanvalsspel van Engeland was meestal te statisch. Alleen door de hoge pressing van de gastheren konden ze een schot op doel lossen, waarbij Araujo van Barca het enige schot op doel van Madueke in de armen van doelman Muslera keerde (19′).
Uruguay was hun gebruikelijke giftige zelf tegen de bal. Aanvallend hadden de Celeste echter weinig in hun mars. Canobbio vuurde de enige twee schoten op doel ongehinderd in het niets (27, 45+5). Met niets van de Three Lions, afgezien van een ongevaarlijke kopbal van Solanke (29′), ging een vermoeide vriendschappelijke wedstrijd zonder doelpunten de rust in.
Calvert-Lewin mist jammerlijk
De tweede helft begon met een gemene tackle van Araujo (50), die van geluk mocht spreken dat hij en de gedupeerde Foden op het veld konden blijven. Beide coaches hadden in de eerste helft al blessurewissels moeten doorvoeren – Piquerez moest van het veld worden gedragen met een enkelblessure voor Uruguay, terwijl Madueke in een roes het veld verliet voor de Three Lions. Nog een blessure zou echt overbodig zijn geweest.
Er gebeurde nog steeds weinig op het veld, geen van beide ploegen kreeg lange tijd kansen en het spelverloop werd verder belemmerd door de vele wissels. Alleen Palmer zorgde voor een vonkje bij de Three Lions, toen zijn perfecte vrije trap van dichtbij net door Calvert-Lewin in het net geduwd hoefde te worden. De joker kopte naast zonder enige druk van zijn tegenstander (71′).
Wit hui voorin, pfui achterin
In de slotfase ging de aandacht uit naar een man waar in de aanloop naar de wedstrijd al veel over was gesproken: Ben White. Thomas Tuchel gaf de voorkeur aan de verdediger boven Alexander-Arnold en lichtte zijn beslissing uitvoerig toe. Nu was het invaller White, die een corner door het strafschopgebied over de lijn tikte om Engeland op voorsprong te zetten en zijn eerste interlandgoal te vieren (81′).
Engeland leek zeker van de overwinning, maar Uruguay kreeg nog één kans voor het doel. Ook hier greep White resoluut in door Vinas op de enkel te raken nadat hij van dichtbij had gemist. Valverde zette de strafschop, die na tussenkomst van de VAR werd toegekend, om in de gelijkmaker (90.+4). De Real-ster zette de wedstrijd bijna op zijn kop in de zevende minuut van de rust, maar Maguire blokkeerde en redde de gelijkmaker. Een die Thomas Tuchel waarschijnlijk een paar lessen heeft geleerd voor het WK.