In 1996 voerde Jacques Villeneuve een sensationele inhaalmanoeuvre uit tegen Michael Schumacher aan de buitenkant van Estoril – hoe IndyCar-ervaring hem hielp
Jacques Villeneuve geeft een gedetailleerd inzicht in een van de beroemdste inhaalmanoeuvres uit de Formule 1-geschiedenis. Tijdens de Grand Prix van Portugal van 1996 in Estoril verraste de Canadees Michael Schumacher aan de buitenkant van de laatste bocht – een meesterzet die Villeneuve zorgvuldig had gepland en die waarschijnlijk het meest legendarische moment tot nu toe zou zijn geworden als het niet de finale van Jerez in 1997 was geweest.
De Williams-coureur gebruikte zijn ervaring uit zijn tijd in de IndyCar-series. De bocht voor het rechte stuk van de start-finish deed hem denken aan een oval zoals Nazareth Speedway vanwege de lichte banking. “In de IndyCar-serie haal je daar aan de buitenkant in vanwege de banking”, vertelt Villeneuve in de podcast F1 Beyond The Grid.
Hij had het plan de hele winter al aan zijn team aangekondigd, maar zijn engineer Jock Clear was sceptisch: “Hij zei: ‘Vertel ons in welke ronde, zodat we met de lepel kunnen komen om de brokstukken op te rapen’. Dat was de extra kick die ik nodig had.”
Het moment van verrassing
De beslissing werd genomen toen beide coureurs een gelapte auto tegenkwamen. “Michael verremde zich een beetje om zichzelf wat ruimte te geven. Dat was mijn moment,” zei Villeneuve. Terwijl Schumacher in een ronde reed, hield de Canadees zijn voet op het gas en passeerde hij de Ferrari aan de buitenkant.
“Ik dacht bij mezelf: ik rij gewoon aan de buitenkant en verras hem. En dat was de enige manier om Michael in te halen: door hem te verrassen.”
Er bestond lange tijd alleen een onboard perspectief van het tafereel, dat de omvang van de manoeuvre nauwelijks weergaf. Volgens Villeneuve doken er pas jaren later buitenopnames op die het moment in het juiste licht zetten.
De psychologie achter het duel
Voor hem was het de kans om het verschil te maken: “Ik wilde dingen doen waarvan ik wist dat anderen ze niet zouden doen. Ik heb dat geleerd van skiën – ik spring van een klif en jij niet.”
Het feit dat deze manoeuvre uitgerekend tegen Schumacher slaagde, was van bijzonder belang voor Villeneuve. Hij besefte al vroeg dat de strijd met de Duitser een andere aanpak vereiste dan die van de rest van het veld. “Hij wist dat het me niets kon schelen. Ik was niet onder de indruk en niet bang voor hem – en dat was hij niet gewend”, analyseert de wereldkampioen van 1997 achteraf.
Na de intense duels op het circuit was er privé nauwelijks contact tussen de twee uitzonderlijke coureurs. Villeneuve schrijft dit ook toe aan de speciale fanconstellatie in Italië, waar zijn naam nog steeds een enorm gewicht in de schaal legde vanwege de Ferrari-geschiedenis van zijn vader Gilles Villeneuve.
“In Italië waren er fans die voor hem en Ferrari waren, en fans die ook voor mij waren, en dat deed de weegschaal een beetje doorslaan,” zegt hij over deze constellatie.