Natuurlijk. Ze zongen „Wonderwall”, samen met de fans. Maar niet lang, slechts een paar ogenblikken. Want: de 2-1-overwinning op DR Congo in de zestiende finale was weliswaar absoluut dramatisch, maar het team van superspits Harry Kane wil natuurlijk meer. De titel moet er komen, 60 jaar na 1966, Englands tot op heden enige WK-overwinning.
Misschien was de wedstrijd van woensdag in Atlanta wel een sleutelwedstrijd op weg naar de tweede. Engeland stond al vroeg met 0-1 achter. Vooral keeper Jordan Pickford, maar ook rechtsback Djed Spence maakten daarbij geen goede indruk. Uiteindelijk scoorde aanvoerder Kane twee keer: 2-1. Zlatan Ibrahimovic, ooit een aanvaller en sowieso een buitengewone figuur, zei als analist bij Fox: „Argentinië heeft Messi, Frankrijk heeft Mbappé, en Engeland heeft Sir Harry.”
Ibrahimovic roemt Kane
Waarschijnlijk zal de 32-jarige speler op een gegeven moment inderdaad in de adelstand worden verheven; op sportief vlak is hij daar sowieso al lang op weg naartoe. Dat Engeland in de nacht van zondag op maandag in de achtste finale in Mexico-Stad tegen mede-gastland Mexico speelt, heeft het zeker aan zijn topster te danken. In het voormalige Aztekenstadion zullen de Three Lions weer op Kane vertrouwen – en daar waarschijnlijk ook op kunnen rekenen, meent Ibrahimovic. Het is volkomen oké dat bij Engeland bijna alles van Kane afhangt: „Elk team heeft zo’n speler nodig, iemand op wie je kunt vertrouwen. Een speler waarvan je weet: hij gaat de wedstrijd voor je winnen.”
Zo was het ook in Atlanta, waar Kane en zijn jongens een achterstand moesten goedmaken. Men rook een sensatie. Maar Engeland had Kane natuurlijk. Ook al benadrukte hij achteraf „trots te zijn op de jongens“, dat wil zeggen zijn teamgenoten, die stuk voor stuk veel minder ervaren waren dan de aanvoerder bij zijn derde WK-deelname. En: hij probeert „altijd de beste versie van mezelf“ te zijn. En: wie het steeds weer probeert, krijgt zijn „heldenmomenten“. Gelukkig was dat vandaag voor mij het geval.“
Daarmee sloeg hij meteen een brug naar het verleden, zij het niet helemaal tot het jaar 1966. Hij was zelf ooit „een kind geweest dat naar het WK keek en ervan droomde om hier op een dag te zijn“. Mede daarom probeert hij altijd „een voorbeeld te zijn en het beste voor het land te geven“. En zijn team te helpen „zich te verbeteren“. Niet alleen op het veld, maar ook „daar waar je het niet ziet, thuis, tijdens de training“.
Underdog DR Congo had in Atlanta opofferingsgezind verdedigd, zelf herhaaldelijk gevaarlijke steken uitgedeeld – en had in de grandioze keeper Lionel Mpasi zijn eigen „Wonderwall“ gehad. De doelman uit Le Havre hield tot in de slotfase alles tegen en had bovendien het geluk dat zijn actie tegen Kane kort voor rust niet met een penalty werd bestraft.
Kane, de redder in nood, zei daarna: „Het voelt geweldig, het was een waanzinnige wedstrijd. Jullie doelman heeft een aantal ongelooflijke reddingen verricht, maar je moet het altijd blijven proberen.”
Inderdaad: toen het er steeds slechter uitzag voor de favoriet, sloeg de Bayern-ster toch nog toe: met een kopbal en een schitterend schot met rechts. En de topscorer van de Bundesliga en winnaar van de Gouden Schoen bevestigde daarmee zijn reputatie als wonder spits.
Hij staat nu op vijf doelpunten in deze eindronde; dankzij zijn twee doelpunten heeft hij Pelé ingehaald op de eeuwige WK-topscorerslijst en staat hij nu op 13 doelpunten, nog maar één minder dan Gerd Müller. Ook de 15 van de Braziliaan Ronaldo en de 16 van Miroslav Klose liggen binnen bereik. Ook Kane voelt de adem van de geschiedenis: “Op dit moment sta ik daar niet zo bij stil. Maar als je het historisch bekijkt, dan moet ik toch zeggen: daar ben ik heel dankbaar voor, zonder twijfel.”
Kane verwacht een zware wedstrijd in Mexico-Stad
Daar kun je even een liedje zingen, direct na het laatste fluitsignaal. Maar verder bleven de Engelsen nuchter. Stil en rustig liepen ze uren later allemaal door de buik van het stadion, velen met gebogen hoofd. Misschien peinzend over wat er in de maximaal nog vier wedstrijden beter moet? Denk bijvoorbeeld aan de aanvallende kracht buiten Kane om. Of waren ze nog geschokt door het feit dat de kwalificatie tegen de underdog aan een zijden draadje hing?
De rust na de storm laat echter ook zien: de schakelaar is al omgezet, de focus ligt nu al op de wedstrijd tegen Mexico. Kane: „Dat wordt een zware wedstrijd, maar als je wereldkampioen wilt worden, moet je door zulke zware wedstrijden heen.”
Later bedankte hij nog beleefd voor felicitaties van diverse aard: „Ik waardeer dat.” Wat hij ongetwijfeld nog meer zou waarderen: een overwinning in Mexico tegen Mexico. Door eigen doelpunten en die van zijn „jongens“. Toen was hij weg. Afrit Mexico. Maar geen „Last Exit“. Die staat pas gepland voor 19 juli in New Jersey.