Tijdens dit Premier League-weekend gingen alle spelers en scheidsrechters voor de aftrap op de knieën om te protesteren tegen racisme. In Leeds bleef één speler echter staan. Waarom?
Dominic Calvert-Lewin zorgde zondag tegen Manchester United voor het meest opvallende moment, toen hij in de 51e minuut de 1-1 scoorde. Maar al vóór de aftrap trok de lange aanvaller van Leeds United de aandacht – omdat hij bleef staan.
Tijdens deze speeldag van de Premier League gingen spelers en scheidsrechters in alle stadions vlak voor aanvang van de wedstrijd op de knieën, een gebaar tegen racisme dat zich na de coronapandemie niet alleen in Engeland had gevestigd. Terwijl de betrokkenen dit gebaar aanvankelijk nog week na week lieten zien, was het de laatste tijd alleen nog bij sporadische wedstrijden of op bepaalde weekenden te zien.
Omdat de huidige en komende speeldag volledig in het teken staan van de „No Room for Racism“-campagne van de Premier League – parallel aan de „Black History Month“ in Groot-Brittannië – maakte het gebaar een comeback en zorgde het meteen voor discussies: waarom bleef in Leeds alleen Calvert-Lewin liever staan?
„Dom zegt als het ware: ‘Nee, ik ga niet op mijn knieën zitten. Ik toon mijn respect door te blijven staan’“, probeerde Daniel Farke, de trainer van Leeds, na de wedstrijd een verklaring te geven. ”Ieder mens is anders en toont zijn respect voor deze campagne op zijn eigen manier.“
Farke prijst de campagne: ”Zo zou de wereld moeten zijn”
Calvert-Lewin, die al in 2025 bewust „afweek”, was inderdaad niet de enige speler die er dit weekend voor koos om niet te knielen. Ook Marc Guehi (Manchester City), Issa Diop (Ipswich Town) en Ainsley Maitland-Niles (FC Everton) deden niet mee aan het gebaar, zonder daar achteraf uitleg over te geven. In het verleden hadden spelers echter herhaaldelijk kritiek geuit dat het gebaar zijn kracht had verloren.
Ook de Premier League benadrukte keer op keer dat er geen verplichting bestaat om mee te doen aan het gebaar, dat door fans steeds weer met boegeroep wordt begeleid. “Het is in ieder geval een goede campagne en een goed thema”, vindt Farke. “Een kleedkamer is een perfect voorbeeld van hoe we allemaal samen zouden moeten leven: verschillende afkomst, verschillende talen, verschillende religies, maar ze zijn allemaal samen als mensen en vrienden die gezamenlijk naar een doel toewerken. Zo zou de wereld moeten zijn.”