25 jaar geleden kreeg Loris Bicocchi een telefoontje dat zijn leven veranderde. Nu vertelt hij hoe veeleisend de tests van de eerste echte hypercar waren.
Het is inmiddels meer dan 20 jaar geleden dat de Bugatti Veyron de sportwagenwereld op zijn kop zette. Maar terwijl we vandaag de dag bijna gewend zijn aan hypercars met 1.000, 1.600 en zelfs 2.000 pk, was het project destijds een stap in het volstrekte onbekende. Iemand die deze stap al heel vroeg moest zetten, was testrijder Loris Bicocchi.
Bicocchi was geen onbekende bij Bugatti. De Italiaanse snelheidsspecialist nam van 1990 tot 1995 deel aan het testprogramma voor de EB110 GT en de EB110 SS en was daardoor goed bekend met de opmerkelijke prestaties die de vierwielaangedreven supersportwagens van Bugatti konden leveren. Maar toen hij in 2001 het telefoontje kreeg voor het nieuwe project onder leiding van VW, betrad ook hij onbekend terrein.
16 cilinders en geen referentiewaarden
“Alle autoliefhebbers hadden geruchten gehoord over de Veyron. 1.001 pk, meer dan 400 kilometer per uur, zestien cilinders – zestien”, herinnert Bicocchi zich vandaag. “Kunt u zich dat voorstellen? Zelfs vandaag de dag krijg ik nog kippenvel als ik erover praat.”
De eerste ontmoeting vond plaats op het testcircuit van Michelin in Ladoux. Een rood-zwart prototype stond klaar. “Ik was zo opgewonden dat ik niet eens kon wachten op de officiële tests op maandagochtend”, herinnert Bicocchi zich.
“Toen de auto op zondag werd afgeleverd, reed ik naar het testterrein en stapte ik in de auto. Toen de ingenieurs de volgende dag arriveerden, was ik volledig gefocust op het delen van mijn eerste indrukken met hen. Kortom: we waren allemaal enthousiast over wat de auto al te bieden had.”
Het probleem: er was geen vergelijkingsmateriaal. De Veyron had simpelweg twee keer zoveel vermogen als de toenmalige topsporters. Zelfs voor een coureur met ervaring in de modernste supersportwagens was er dus geen referentiewaarde. “Ik wist niet wat ik kon verwachten”, legt Bicocchi uit. “Ik durfde niet vol gas te geven. Het was zo indrukwekkend – gek, bijna onbeschrijfelijk. Je begreep meteen waar deze auto voor zou staan.“
Vanaf 300 km/u veranderen de regels
Het ontwikkelingswerk bestond vooral uit het verleggen van fysieke grenzen. Volgens Bicocchi moest alle ervaring die hij in zijn carrière had opgedaan, opnieuw worden bijgesteld. ”Vanaf 300 of 320 kilometer per uur verandert alles. Vooral de aerodynamica. Elk detail telt.“
De topsnelheid was echter slechts één kant van de medaille. De opdracht uit Wolfsburg was veel complexer: de Veyron moest een hypersportwagen worden die onder alle omstandigheden veilig en soeverein door bestuurders kon worden bestuurd. ”Dat was een enorme verantwoordelijkheid, zowel voor mij als voor het merk”, herinnert Bicocchi zich.
“Ja, we moesten een ongelooflijke auto ontwikkelen, maar wel een die door iedereen kon worden bestuurd, niet alleen door professionele coureurs. Het was echt teamwork – een groep experts die alle gebieden bestreek – en we hebben allemaal samen geleerd terwijl we geschiedenis schreven. Dat was ongelooflijk.”
Hard remmen bij 400 km/u
Een belangrijk moment tijdens de tests vond plaats op het testcircuit van VW in Ehra-Lessien. De opdracht: maximale acceleratie tot meer dan 400 km/u, gevolgd door hard remmen. “Ik herinner me dat ik werd gevraagd om volledig te accelereren en vervolgens bij meer dan 400 km/u volledig te remmen”, herinnert Bicocchi zich.
“Dat was ongelooflijk stressvol en spannend tegelijk. Als je je doel hebt bereikt en het hele team komt naar je toe om het te vieren, heb je echt het gevoel dat je deel uitmaakt van een familie – en deel uitmaakt van de geschiedenis.”
Voor Bicocchi, die opgroeide op een steenworp afstand van Lamborghini in Sant’Agatha Bolognese, daar zijn opleiding volgde en ook al voor Pagani en Koenigsegg heeft gewerkt, blijft de Veyron ook twee decennia later een tijdloos staaltje ingenieurskunst: “Een Bugatti is tijdloos en dat moet ook zo blijven”, vat hij samen.
“Als je kijkt naar het ontwerp, de lijnen en de emoties die ze oproepen, wordt het duidelijk dat ze niet aan een bepaald tijdperk gebonden zijn. Dat maakt Bugatti zo bijzonder.”