Cal Crutchlow keert voor het eerst sinds Japan 2023 terug in de MotoGP – Hoe het tot de verrassende comeback kwam en waarom hij elk ander team zou hebben afgewezen
Cal Crutchlow is terug! Met dit nieuws had waarschijnlijk bijna niemand rekening gehouden voorafgaand aan de Grand Prix van Italië dit weekend. Ook de Brit zelf werd verrast door het verzoek, dat hem pas enkele dagen geleden bereikte.
Hij vervangt in Mugello de geblesseerde Johann Zarco bij LCR-Honda en keert daarmee voor het eerst sinds de Grand Prix van Japan 2023 terug op de MotoGP-startgrid. Dat Crutchlow na bijna drie jaar racepauze überhaupt nog eens op een Grand Prix-motor zou zitten, had hij absoluut niet zien aankomen.
“Ik ben eigenlijk alleen maar teruggekomen omdat jullie nog steeds dat hele PR-spel spelen. Dus ik dacht: ik zeg het maar gewoon recht voor zijn raap”, opent de 40-jarige donderdag zijn persconferentie met zijn gebruikelijke droge humor, om vervolgens uit te leggen hoe spontaan zijn terugkeer eigenlijk tot stand kwam.
Waarom Cal Crutchlow aanvankelijk aarzelde
Maandag kreeg Crutchlow het beslissende telefoontje van LCR. “Ze vertelden me dat het team graag wilde dat ik terugkwam om te rijden.” Aanvankelijk had hij dat idee echter snel weer van de hand gewezen. Vooral zijn vrouw Lucy speelde uiteindelijk een centrale rol bij de beslissing. “Ze zei tegen me: ‘Ons hele leven is altijd een avontuur geweest. Waarom zouden we daar nu mee stoppen?’”
Pas daarna begon Crutchlow serieus te overwegen of een deelname fysiek überhaupt nog realistisch zou zijn. Want de ervaren Brit besefte meteen welk risico een MotoGP-comeback zonder de juiste voorbereiding met zich meebrengt.
“Het zou niet juist zijn geweest om na zo’n lange tijd gewoon in de FT1 te gaan rijden en met 360 km/u in bocht 1 te crashen”, legt hij uit. Daarom organiseerde Honda op korte termijn een test in Misano, waarbij Crutchlow afgelopen woensdag voor het eerst weer enkele ronden op een actuele MotoGP-machine reed.
Zijn oordeel is eerlijk en zelfkritisch: “Vandaag voel ik me alsof ik door een bus ben aangereden.” Toch heeft de test hem tegelijkertijd gemotiveerd.
Het was weliswaar allemaal “vreemd”, van het gevoel voor de motor tot de ergonomie. De huidige motoren zijn sinds zijn laatste race enorm veranderd, bijvoorbeeld de zitpositie op de motor. Hij voelt zich op dit moment nog niet echt op zijn gemak. Daar komt nog een pijnlijke duim bij, veroorzaakt door oude handschoenen tijdens de test. “Dat is geen geweldige start”, zegt hij met een grijns.
Dat de voormalige LCR-coureur toch ja heeft gezegd, komt vooral door de hechte band met het team. Voor een andere fabrikant zou hij de stap niet hebben gewaagd: “Als Ducati had gebeld, had ik het niet gedaan. Als Aprilia had gebeld, ook niet. Ik doe het omdat Lucio en het team mij hebben gevraagd.”
Tijdens de test eerst “tien seconden te langzaam”
Op sportief vlak verwacht Crutchlow geen wonderen en neemt hij zichzelf, zoals gewoonlijk, op de korrel als hij naar zijn testtijden kijkt. “Op het circuit dacht ik: niemand kan hier sneller rijden dan ik. Dat is onmogelijk. Ik reed op het limiet”, onthult hij. Maar de tijdmonitor zei iets anders: “Ik was tien seconden te traag.”
In de loop van de dag werden de tijden weliswaar aanzienlijk beter, maar toch werd hij snel met de realiteit geconfronteerd. “De motoren zijn moeilijk te besturen. Maar niet per se moeilijker dan vroeger. Ik heb gewoon heel lang niet meer gereden.”
Vooral fysiek blijft Mugello een experiment. Crutchlow zegt weliswaar dat hij nog steeds uitstekend getraind is. Alleen al vorig jaar legde hij 27.500 kilometer af op de racefiets, dit jaar alweer 12.000 kilometer. Maar motorfitness is iets heel anders. “Zodra ik merk dat ik het fysiek niet meer aankan, moeten we de situatie opnieuw bekijken.”
Of de inzet in Mugello eenmalig blijft of dat er nog meer races kunnen volgen, laat Crutchlow bewust in het midden. In eerste instantie gaat het er uitsluitend om om sessie na sessie beter te worden. “Ik moet elke keer vooruitgang boeken”, zei hij. Het belangrijkste is vooral om weer vertrouwen in de motor op te bouwen.
Mocht het weekend bevredigend verlopen, dan zou Crutchlow nog langer kunnen worden ingezet. Want volgens LCR-teambaas Lucio Cecchinello zal Zarco, die nu toch aan zijn knie wordt geopereerd, waarschijnlijk enkele maanden uit de running zijn.
“De knie zal na de operatie voor 100 procent hersteld zijn”, verzekert hij. “Maar het zal tijd kosten. Dat is nu eenmaal de realiteit.” Bovendien wil de arts liever nog even wachten met de operatie, zodat andere blessures in het been eerst kunnen genezen. Pas dan zal hij nauwkeurigere informatie over de hersteltijd kunnen geven. “Maar het gaat om een paar maanden. Het duurt zeker een paar maanden.”
Crutchlow ziet parallellen met LCR-collega Zarco
Crutchlow kent Zarco al jaren en spreekt tot op de dag van vandaag met veel respect over hem. Hij ziet zelfs bepaalde parallellen met zichzelf. “Johann doet me aan mezelf denken”, zegt de Brit. “Hij houdt niet van alle onzin rondom het racen. Hij wil gewoon motorrijden.” Vooral Zarco’s werkethiek maakt indruk op hem.
“Ik geloof niet dat Johann de meest getalenteerde coureur in het veld is. Maar hij werkt ontzettend hard om het beste uit zichzelf te halen, net zoals ik vroeger”, stelt Crutchlow vast.
Dat de 40-jarige überhaupt nog een MotoGP-race rijdt, is ook een uiting van de bijzondere situatie bij Honda. Na de blessure van Zarco ontbrak het LCR op korte termijn aan alternatieven. Enerzijds is er testrijder Takaaki Nakagami, die zich momenteel concentreert op de ontwikkeling van het nieuwe 850cc-project voor 2027.
Aan de andere kant is er Aleix Espargaro, die echter zelf geblesseerd is. Zo viel de keuze uiteindelijk op de man die tussen 2015 en 2020 de meest succesvolle fase in de geschiedenis van het LCR-team had gekenmerkt, inclusief drie MotoGP-overwinningen en twaalf podiumplaatsen.
En natuurlijk zou Cal Crutchlow Cal Crutchlow niet zijn als hij het geheel aan het eind niet nog eens zou samenvatten met een typische uitspraak. “Ik geloof eerlijk gezegd niet dat iemand anders dit zou doen”, zegt hij. “En ik geloof ook niet dat iemand gek genoeg zou zijn om dit te doen.”