Pedro Acosta luidt de noodklok: de drukke MotoGP-kalender kan de carrières van coureurs drastisch inkorten – maar het gaat niet in de eerste plaats om minder races
De dichte MotoGP-racekalender is een constante bron van discussie. In het verleden hebben rijders herhaaldelijk hun kritiek geuit – meest recentelijk Pedro Acosta. De Spanjaard zet niet alleen vraagtekens bij individuele processen, maar waarschuwt ook voor langetermijngevolgen voor een hele generatie rijders.
Acosta’s kritiek richt zich niet zozeer op het aantal races, maar meer op de structuur van de weekenden. Hoewel hij van mening is dat het sprintformaat in principe zinvol is, maakt hij zich zorgen over de huidige compressie van alle sessies.
“Het is een goed idee, maar wat ik problematisch vind aan de kalender is dat de carrières van de coureurs korter worden”, waarschuwt Acosta voor de gevolgen. “Het is onmogelijk om 22 weken door te gaan als je elke middag een belangrijke sessie hebt: Training, kwalificatie, sprint en dan de hoofdrace.”
Hiermee snijdt de jonge Spanjaard een onderwerp aan dat intern al enige tijd wordt besproken: de toenemende fysieke en mentale belasting door bijna non-stop raceweekenden. Anders dan in het verleden is er nauwelijks ruimte om geleidelijk de limiet te benaderen, want het gaat erom om meteen vooruitgang te boeken.
Geen ruimte meer voor ontwikkeling in het weekend
Acosta beschrijft de verandering ook vanuit het oogpunt van de coureur: vroeger was het mogelijk om je in de loop van een weekend te verbeteren. Tegenwoordig is elke run cruciaal.
“Het is niet langer een tijd waarin je kunt zeggen: ‘Oké, ik ga naar buiten en vind mijn ritme, stap voor stap’,” zegt hij. “Je hebt elke dag een belangrijke sessie, 22 keer per jaar.” Dit heeft ook de aard van de sport veranderd: weg van het opbouwen over meerdere sessies en naar een permanente kwalificatiemodus. Dit verhoogt niet alleen de druk, maar ook de gevoeligheid voor fouten.
Stress en risico op blessures nemen toe
Acosta is vooral kritisch over de belasting op lange termijn. De constante druk kan niet onbeperkt worden gecompenseerd. Hij waarschuwt: “Hierdoor wordt alles korter, omdat het stressniveau dat we moeten verdragen op een gegeven moment een grens bereikt.”
Hij benadrukt nadrukkelijk dat hij geen tegenstander is van sprintraces: “Ik denk dat sprintraces een goed idee zijn. Kortere kwalificatiesessies en trainingen zijn ook goed.” Voor hem ligt het probleem meer in de totale hoeveelheid intensieve sessies.
De KTM-coureur maakt zich vooral zorgen over het verhoogde risico. “Als het niveau van racen stijgt, stijgt ook de kans op blessures. Dat is het enige waar ik aan denk – niet aan het aantal races,” verklaart hij zijn bezorgdheid.
Acosta wil overstappen naar motorsport
Acosta’s kijk op andere vormen van motorsport is ook interessant. In de autosport ziet hij bijvoorbeeld aanzienlijk meer mogelijkheden om een carrière flexibel in te richten.
Op de vraag of hij zich een lange carrière kan voorstellen – vergelijkbaar met Max Verstappen – blijft hij voorzichtig. Verstappen heeft al vroeg alles bereikt wat hij wilde, legt Acosta uit, en bevindt zich in een compleet andere situatie.
Tegelijkertijd wijst hij op de diversiteit in de autosport: er zijn “veel mooie kampioenschappen” en legendarische circuits die nieuwe perspectieven openen. Hij is vooral dol op het Amerikaanse circuit. “Ik kijk heel graag naar MotoAmerica”, zegt Acosta, die zich wel kan voorstellen dat hij de overstap zou maken. “Waarom zou ik daar niet een keer heen gaan en nieuwe circuits leren kennen zonder de druk?”