Ένα δείπνο με θρύλους του MotoGP οδήγησε σε μια αποκαλυπτική συζήτηση – ο Dani Pedrosa εξήγησε στον Valentino Rossi την πορεία του για να γίνει ειδικός στη βροχή
Με αφορμή το τελευταίο Grand Prix της περασμένης σεζόν στη Βαλένθια, οι διοργανωτές του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος MotoGP συγκέντρωσαν γύρω από ένα τραπέζι τους θρύλους που μόλις είχαν τιμηθεί ως μέλη του «Hall of Fame». Ένας εκλεκτός κύκλος από τους σημαντικότερους αναβάτες της ιστορίας.
Ο Dani Pedrosa και ο Valentino Rossi κάθισαν ο ένας δίπλα στον άλλο στο δείπνο, στο οποίο συμμετείχαν επίσης οι Giacomo Agostini, Jorge Lorenzo, Casey Stoner, Freddie Spencer και Kevin Schwantz. Αυτό οδήγησε σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις που κατέγραψαν οι κάμερες.
Στη συζήτηση αυτή, ο Ισπανός εξήγησε στον Ιταλό λεπτομερώς τη στρατηγική που χρησιμοποίησε για να κατακτήσει την οδήγηση σε βρεγμένη πίστα μετά από πολλές αναποδιές, ατυχήματα και τραυματισμούς. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτή ήταν μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες του.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους αναβάτες του σημερινού grid, ο Pedrosa προπονούνταν στη μοτοσικλέτα μόνο όταν το θεωρούσε απαραίτητο, ενώ στην καθημερινότητά του προτιμούσε να προπονείται στο γυμναστήριο ή με το ποδήλατό του.
Όμως, αυτή η ρουτίνα άλλαξε μετά το ατύχημά του στο γκραν πρι της Γερμανίας το 2008, όταν το Sachsenring ήταν μούσκεμα από τη βροχή. Παρόλα αυτά, ο Pedrosa οδήγησε τον αγώνα με επιβλητικό προβάδισμα μετά τα πρώτα στάδια.
Ο αναβάτης της Honda είχε μόλις ολοκληρώσει τον πέμπτο γύρο και είχε ήδη αποσπάσει προβάδισμα μεγαλύτερο των επτά δευτερολέπτων από τον Casey Stoner (Ducati), έναν ειδικό για τέτοιες συνθήκες.
Το προβάδισμα ήταν προφανώς πολύ μεγάλο για τον Ισπανό. Έπεσε στο τέλος της ευθείας, προσέκρουσε στις μπαριέρες και τραυμάτισε το χέρι του. Ο Stoner κέρδισε τελικά το Grand Prix με διαφορά περίπου τεσσάρων δευτερολέπτων από τον Rossi (Yamaha).
«Τότε ήταν που είπα στον εαυτό μου: Αυτό ήταν!», δήλωσε ο Pedrosa στο MotoGP.com. “Στη βροχή, δεν καταλάβαινα πραγματικά πού ήταν το όριο. Αποφάσισα ότι έπρεπε να κάνω κάτι για να βελτιωθώ, γιατί πίστευα ότι έχανα πάντα το πρωτάθλημα εξαιτίας των αγώνων βροχής.”
“Έτσι πήρα τη μοτοσικλέτα supermoto μια βροχερή μέρα και πήγα στην πίστα καρτ. Τράκαρα στον πρώτο γύρο. Μετά από αυτό, προσπάθησα να ανεβάσω τη θερμοκρασία των ελαστικών, βγήκα ξανά και μπαμ – έπεσα ξανά.«
»Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορείς να πιάσεις κάτι τέτοιο γιατί η άσφαλτος στις πίστες καρτ είναι πολύ ολισθηρή”. Έτσι, ο Pedrosa απευθύνθηκε στον τότε χορηγό και μέντορά του, τον Alberto Puig, ο οποίος ο ίδιος είχε συμμετάσχει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα μοτοσικλέτας για δέκα χρόνια.
«Έτσι, ο Alberto και εγώ αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε», συνεχίζει ο Pedrosa. Ο Puig ζει στο βόρειο τμήμα της Βαρκελώνης, αλλά περνάει πολύ χρόνο σε ένα οικογενειακό κτήμα στο Cardedeu, στα περίχωρα της πόλης.
Η περιοχή αυτή περιβάλλεται από λόφους στους οποίους μπορεί να φτάσει κανείς μέσω δαιδαλωδών δρόμων. “Όταν ο Αλμπέρτο έβλεπε ότι ερχόταν μια βροχερή μέρα, με καλούσε και πήγαινα. Φορούσαμε και οι δύο τις δερμάτινες στολές μας και τον εξοπλισμό βροχής.«
»Παίρναμε χρήματα μαζί μας για να γεμίσουμε το ρεζερβουάρ σε περίπτωση που μας τελείωνε η βενζίνη και μετά ξεκινούσαμε. Ανεβαίνοντας, κατηφορίζοντας, ο ένας πίσω από τον άλλον”. Ο Pedrosa έμαθε να οδηγεί στη βροχή σε κανονικούς επαρχιακούς δρόμους, σε δημόσιους δρόμους.«
»Από τότε, γύρισα τα πράγματα και πήρα θέσεις στο βάθρο και μερικές νίκες στο βρεγμένο”. Κέρδισε στη βροχή για πρώτη φορά στη Sepang το 2012. Λίγο αργότερα, κέρδισε στη Βαλένθια σε υγρές συνθήκες. Ακολούθησαν περαιτέρω νίκες στη βροχή στο Le Mans το 2013 και στο Motegi το 2015.
Με 31 νίκες, ο Pedrosa είναι ο πιο επιτυχημένος αναβάτης στην κατηγορία MotoGP που δεν έγινε ποτέ παγκόσμιος πρωταθλητής. Το 2003 κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο στην κατηγορία 125cc, ενώ ακολούθησαν τίτλοι στην κατηγορία 250cc το 2004 και το 2005.