Στη Βαρκελώνη, τρεις Βρετανοί, οι Λιούις Χάμιλτον, Τζορτζ Ράσελ και Λάντο Νόρις, ανέβηκαν στο βάθρο: Ήταν το πρώτο «μονοεθνικό» βάθρο μετά από 43 χρόνια
Ο Λιούις Χάμιλτον (Ferrari), ο Τζορτζ Ράσελ (Mercedes) και ο Λάντο Νόρις (McLaren) δημιούργησαν στον αγώνα της Φόρμουλα 1 στη Βαρκελώνη ένα στατιστικό φαινόμενο που δεν είχε ξανασυμβεί εδώ και 43 χρόνια: και οι τρεις οδηγοί στο βάθρο προέρχονταν από την ίδια χώρα – στην περίπτωση αυτή, τη Μεγάλη Βρετανία.
Πράγματι, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο 1983 για να δούμε ένα βάθρο αποκλειστικά από οδηγούς της ίδιας χώρας: Τότε, τρεις Γάλλοι, οι Πάτρικ Ταμπέ, Αλέν Προστ και Ρενέ Αρνού, ανέβηκαν στο βάθρο στον αγώνα της Ίμολα.
Στη συλλογή φωτογραφιών μας θα ρίξουμε μια ματιά και σε άλλες περιπτώσεις όπου έχει σημειωθεί «clean sweep» στο βάθρο. Σπόιλερ: Η Γερμανία δεν το έχει καταφέρει μέχρι σήμερα.
Συνολικά, μόνο τρεις χώρες έχουν καταφέρει να επιτύχουν αυτό το στατιστικό επίτευγμα, τέσσερις αν λάβουμε υπόψη ένα γραφειοκρατικό «κόλπο»: το Indy 500, το οποίο συχνά παραποιεί τις στατιστικές της Φόρμουλα 1 των προηγούμενων ετών.
Αυτό, μάλιστα, από το 1950 έως το 1960 μετρούσε επίσημα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτου, αν και στην ουσία δεν συμμετείχε κανένας «αληθινός» οδηγός της Φόρμουλα 1. Ακόμη περισσότερο: το πεδίο των διαγωνιζομένων αποτελούνταν τότε, κατά κανόνα, ΜΟΝΟ από Αμερικανούς. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι, σε όλα τα έτη κατά τα οποία ο αγώνας μετρούσε για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, μόνο Αμερικανοί κατέλαβαν το βάθρο.
Αν προσαρμόσουμε τα στατιστικά στοιχεία λαμβάνοντας υπόψη αυτούς τους αγώνες που διεξάγονταν αποκλειστικά σε οβάλ πίστες, ο αποκλειστικός σύλλογος των τριπλών νικητών συρρικνώνεται δραστικά – από 29 σε 18.
Εκτός από το «καζάνι» της Ινδιανάπολης, ιστορικά υπήρχαν κυρίως τρεις χώρες που κυριάρχησαν κατά καιρούς στη Φόρμουλα 1 με τέτοιο τρόπο, ώστε για τον υπόλοιπο κόσμο δεν έμενε θέση στο βάθρο: η Ιταλία, η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία.
Στα πρώτα χρόνια της Φόρμουλα 1, η Ιταλία ήταν η αδιαμφισβήτητη υπερδύναμη — τουλάχιστον όταν ο Αργεντινός πρωταθλητής Χουάν Μανουέλ Φάντζιο άφηνε μια ευκαιρία στους άλλους. Οι Ιταλοί είναι επίσης αυτοί που αποτελούν μια ακόμη στατιστική ιδιαιτερότητα όσον αφορά τις θέσεις στο βάθρο, καθώς στον τελικό της σεζόν στη Μόντσα το 1950, τέσσερις Ιταλοί κατέληξαν στην πρώτη τριάδα.
Η λύση του γρίφου: ο Αλμπέρτο Ασκάρι υπέστη βλάβη στον κινητήρα της δικής του Ferrari. Ωστόσο, σύμφωνα με τον τότε κανονισμό, του επιτράπηκε να οδηγήσει το αυτοκίνητο του συμπαίκτη του, Ντορίνο Σεραφίνι. Ο Ασκάρι οδήγησε το αυτοκίνητο στη δεύτερη θέση, πίσω από τον Φαρίνα. Το λογικό αποτέλεσμα: ο Ασκάρι και ο Σεραφίνι κατατάχθηκαν και οι δύο δεύτεροι και μοιράστηκαν αδελφικά τους βαθμούς.